Εκτρώσεις: Οι δολοφονίες των εμβρύων

Στην ανάρτηση αυτή θα διαβάσουμε ένα συγκλο-νιστικό κείμενο για τις εκτρώσεις, ενώ θα έχου-με την ευκαιρία να δούμε και ένα συγκινητικό βιντεάκι με το παράπονο ενός εμβρύου, τη στιγ-μή της δολοφονίας του.

Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε το κείμενο, να δείτε το βίντεο και να ενημερώστε τους γύρω σας και τα παιδιά σας.

Εισαγωγή:

Ένας Ιταλός νομομαθής ο Ραφαέλο Bellestrini έγραψε πριν περίπου εκατό χρόνια: «Η έσχατη απόδειξη, ότι ένας λαός έφθασε στο έσχατο σημείο ηθικής καταπτώσεως, θα είναι η εποχή, που η έκτρωση θα θεωρείται κάτι το κοινωνικά ανεκτό και συνηθισμένο».

Σήμερα στον 21ο αιώνα, μήπως φτάσαμε σ’ αυτό το έσχατο σημείο;

Έκτρωση, μια λέξη που ηχεί συχνά στ’ αφτιά μας. Τι είναι όμως, έκτρωση; Ποια η γνώμη της ιατρικής επιστήμης; Ποια η θέση της Εκκλησίας μας; Τι λένε οι στατιστικές μελέτες για το φαινόμενο των εκτρώσεων που συνεχώς αυξάνει και των γεννήσεων που ολοένα και μειώνονται;

«Αφού αρχίσεις να διαβάζεις αυτό το άρθρο… δεν έχεις πεθάνει από έκτρωση. Ευχαρίστησε το Θεό αλλά και τη μητέρα σου γι’ αυτό».


Από ιατρική άποψη:

Πριν την 24η εβδομάδα, όταν δηλαδή το έμβρυο δεν είναι ακόμη βιώσιμο ή είναι μικρότερο των 500 γρ.

Έκτρωση είναι η αυτόματη ή η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης,

O όρος έκτρωση περιλαμβάνει τόσο την αυτόματη διακοπή της εγκυμοσύνης, την κατά το κοινώς λεγόμενο «αποβολή», όσο και την άμβλωση ή τεχνητή ή προκλητή έκτρωση, που είναι η διακοπή της εγκυμοσύνης που γίνεται από γυναικολόγο πριν το έμβρυο καταστεί βιώσιμο, με τη συναίνεση και αίτηση της εγκύου.

Η παγκόσμια ιατρική κοινότητα έχει επανειλημμένως ξεκαθαρίσει τη θέση της για το θέμα των εκτρώσεων. Στη Γενική Συνέλευση της Παγκόσμιας Ιατρικής Ένωσης (Γενεύη, 1948) όπου ψηφίστηκε «η διακήρυξη περί ηθικών αρχών της Γενεύης», ο γιατρός υπόσχεται ελεύθερα και επί του λόγου της τιμής του ότι «θα διαφυλάσσω το μέγιστο δυνατό σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή» και ότι «δε θα επιτρέψω να παρεμβάλλεται μεταξύ του καθήκοντός μου και των ασθενών μου η θεώρηση της θρησκείας, εθνικότητας, φυλής, πολιτικής τοποθέτησης και κοινωνικής κατάστασης» και ότι «ακόμη και υπό απειλή δε θα χρησιμοποιήσω τις γνώσεις μου εναντίον της ανθρωπότητας».

Το 1974 ιδρύθηκε η Παγκόσμια Oμοσπονδία των ιατρών που σέβονται την ανθρώπινη ζωή που διακηρύσσει ότι «το αγέννητο παιδί είναι βιολογικά από την αρχή ακόμη της σύλληψης μια εντελώς ξεχωριστή από τη μητέρα ανθρώπινη ύπαρξη, που αναπτύσσει τη δική του προσωπικότητα από την πνευματική ή φυσική άποψη».

O ίδιος ο όρκος του Ιπποκράτη, που δίνουν όλοι οι Έλληνες γιατροί, αναφέρει πως «δε θα δώσω σε κανένα φάρμακο θανάσιμο, ούτε τέτοια συμβουλή, ούτε σε γυναίκα θα δώσω εκτρωτικό φάρμακο» . («Ου δώσω δε ουδενί φάρμακον θανάσιμον, ουδέ γυναικί πεσσόν φθόριον δώσω»).

Oι γιατροί που ανεύθυνα παροτρύνουν τις εγκύους να διακόψουν την εγκυμοσύνη τους παραβιάζουν τον προσωπικό τους όρκο και δρουν με καθαρά ιδιοτελή κίνητρα. Εξάλλου ο γιατρός, ανεξάρτητα από τα προσωπικά του αισθήματα, έχει καθήκον να γνωρίζει τα ιατρικά γεγονότα σε σχέση με την έκτρωση και να τα κοινοποιεί στους ασθενείς του, αλλά δεν υποχρεούται να εκτελεί εκτρώσεις ενάντια στις ηθικές του αρχές.

Σταθμό στο δίκαιο της έκτρωσης αποτελεί η υπ’ αριθμ. 452/93 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Φλωρίνης, η οποία αθώωσε τον αναισθησιολόγο Ιω. Ζούμπο, κατηγορούμενο γιατί αρνήθηκε για λόγους θρησκευτικής συνείδησης να συνεργασθεί σε έκτρωση.

Η διακοπή της εγκυμοσύνης γίνεται με την εφαρμογή χειρουργικών τεχνικών ή φαρμακευτικών μεθόδων και διαφόρων συνδυασμών τεχνικών και φαρμακευτικών μεθόδων. Στις χειρουργικές τεχνικές περιλαμβάνονται η απόξεση και η αναρρόφηση με αντλία κενού, ενώ στη φαρμακευτική μεθοδολογία χρησιμοποιείται κυρίως η ωκυτοκίνη.

Σύμφωνα με την επίσημη ιατρική γνώμη, η επίδραση της έκτρωσης στην άμεση φυσική κατάσταση της άρρωστης είναι σπανίως σοβαρή, αλλά είναι γνωστό ότι ακόμη και κάτω από τις ιδανικότερες συνθήκες η έκτρωση, (όπως κάθε οιαδήποτε ασφαλής εγχείρηση) εμφανίζει ένα ελάχιστο έστω κίνδυνο πρόκλησης θανάτου της εγκύου. O αντίλογος των θιασωτών της ελεύθερης έκτρωσης είναι πως αποτελεί επιβεβαιωμένο πλέον γεγονός ότι η συχνότητα των μητρικών θανάτων έχει παρουσιάσει κάμψη με την αύξηση της δυνατότητας διεξαγωγής νόμιμων εκτρώσεων. Από την άλλη μεριά, όμως, είναι γνωστή στους γυναικολόγους η ενοχλητικά υψηλή αναλογία των μακροπρόθεσμων συνεπειών της έκτρωσης, ιδιαίτερα όταν γίνονται κάτω από συνθήκες «παρανομίας».

Συνηθέστερες επιπλοκές που εμφανίζονταν κατά τη διάρκεια της επέμβασης και μπορούν να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα είναι: το τραχηλικό shock που εμφανίζεται με βραδυκαρδία και απώλεια συνείδησης και ακολουθείται από σπασμούς, η δυσκολία στη διαστολή του τραχήλου, που είναι συχνή σε άτοκες νεαρές γυναίκες, η διάτρηση της μήτρας και η αιμορραγία που αποτελεί σημαντική αιτία θανάτου. Ακόμη πολύ πιθανές επιπλοκές (σε ποσοστό 5-7%) είναι ο τραυματισμός του τραχήλου και οι λοιμώξεις, που είναι επίσης αιτία θανάτου.

Τέλος πιθανές συνέπειες της έκτρωσης είναι: η στειρότητα και η μετέπειτα νοσηρότητα της γυναίκας, η ανεπάρκεια του έσω τραχηλικού στομίου που μπορεί να προκαλέσει αργότερα πρόωρο τοκετό, τα ελλιποβαρή νεογνά, η δημιουργία χρόνιας φλεγμονής και η υπογονιμότητα.

Επιπλέον, από την άποψη ψυχολογικών συνεπειών από την ίδια την έκτρωση είναι αναμφίβολο ότι οι αλλαγές στο κοινωνικό και το πολιτικό κλίμα έχουν ελαττώσει σημαντικά το ψυχολογικό τραύμα που συνδέεται με την επέμβαση. Βεβαίως, είναι πολύ συνηθισμένη η βραχείας διάρκειας περίοδος ενοχής και κατάθλιψης μετά την έκτρωση, ενώ κάθε γυναίκα που προσέρχεται για έκτρωση χρειάζεται ψυχολογική παρακολούθηση.

Επιπλέον, είναι γεγονός πως οι εκτρώσεις έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην ψυχολογία της μητέρας. Σύμφωνα με μελέτες, τουλάχιστον το 19% των γυναικών που έχουν κάνει έκτρωση υποφέρουν από διαγνώσιμη μετατραυματική αγχώδη διαταραχή. Το 30-50% των γυναικών που έχουν υποστεί έκτρωση αναφέρουν βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα προβλήματα στη σεξουαλική ζωή (έλλειψη αίσθησης απόλαυσης ή αποστροφή προς το σεξ, αυξημένος πόνος κ.ά.). Η έκτρωση συνδέεται ακόμη και με αύξηση του καπνίσματος και της χρήσης οινοπνεύματος, ακόμη και με χρήση ναρκωτικών. Τέλος, μια έκτρωση μπορεί να ενέχεται για την παραμέληση ή κακοποίηση παιδιών που γεννιούνται μελλοντικά καθώς και για απρόβλεπτα προβλήματα στις σχέσεις των ζευγαριών, ενώ οι γυναίκες που έχουν ήδη κάνει μια έκτρωση διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να προβούν σε νέες εκτρώσεις στο μέλλον.


Από νομική άποψη:

Aς λάβουμε κατ’ αρχήν υπόψη μας ότι ο υπέρτατος και θεμελιώδης νόμος του Κράτους είναι το Σύνταγμα. Για πρώτη φορά, λοιπόν, στο Σύνταγμα του 1975/86 κατευθυντήρια αρχή που πρέπει να διέπει όλες τις διατάξεις του, καθώς και την εφαρμογή του τίθεται η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (άρθρο 2) . Άλλωστε και στο άρθρο 5 ρητά πλέον και πιο συγκεκριμένα ορίζεται ότι αποστολή της Πολιτείας είναι η προστασία της ζωής και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας του ατόμου.

Επομένως το έμβρυο ως ιδιαίτερη ψυχοσωματική ύπαρξη έχει τα ίδια δικαιώματα για τη ζωή και πρέπει να τυγχάνει του ίδιου σεβασμού, όπως και οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος, αφού η ιατρική επιστήμη διακηρύσσει ότι η αρχή του ανθρώπινου όντως ανάγεται στη στιγμή της σύλληψης (γονιμοποίησης). Επομένως, το έμβρυο θα έπρεπε να απολαμβάνει κάθε δικαίωμα που αναγνωρίζεται σε κάθε Έλληνα πολίτη. Αλλά βλέπετε τα έμβρυα δεν έχουν φωνή ώστε να υπερασπισθούν τον εαυτό τους από τη φυσική διάθεση της μητέρας τους και της κοινωνίας μας.

Αξιοσημείωτο είναι, όμως, και το άρθρο 21 το οποίο θέτει κάτω από τα προστατευτικά πέπλα της πολιτείας τους θεσμούς της μητρότητας, του γάμου και της οικογένειας, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους. Τα κοινωνικά αυτά δικαιώματα δεσμεύουν άμεσα το κράτος, ώστε να επιλέγει εκείνες τις λύσεις που προωθούν την προστασία της μητρότητας, της οικογένειας και του γάμου.

Σε αντιστρατήγηση των προαναφερόμενων διατάξεων καθώς και ανάλογων διατάξεων άρθρων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Παγκόσμιας Διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου, ψηφίστηκε ο νόμος 1906/86, ο οποίος επιτρέπει την τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης ελεύθερα στους 3 πρώτους μήνες. Σύμφωνα με τα άρθρα 1-5 του προαναφερόμενου νόμου, η «αποποινικοποίηση» και όχι «νομιμοποίηση» της έκτρωσης είναι πλέον πραγματικότητα.

Η διαφορά είναι πολύ σημαντική και έγκειται στο γεγονός ότι με τον όρο «αποποινικοποίηση» το δίκαιο δέχεται ότι η άμβλωση ήταν πάντα και θεωρείται ακόμα έγκλημα κατά της ζωής, ένας φόνος απλώς αίρεται το αξιόποινό της. Εξακολουθεί δηλαδή να είναι άδικη πράξη, αλλά δεν τιμωρείται.

Κι όμως, ενώ η αντισυνταγματικότητα του νόμου είναι προφανής, τα νομικά επιχειρήματα των υποστηρικτών του είναι ικανά να παρασύρουν τους αφελείς και ανενημέρωτους να ταχθούν με τον «προοδευτισμό» του.

«Το σώμα, μας ανήκει» ισχυρίζονται ορισμένες φεμινίστριες, καθώς ο νέος νόμος αποτελεί εγγύηση της προστασίας του δικαιώματός τους να αποφασίζουν για τον εαυτό τους. Ξεχνούν, φαίνεται, ότι η ελευθερία του καθενός σταματά εκεί όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Άρα η ανθρώπινη ζωή και δη του εμβρύου της οποίας η απόλυτη αξία απαιτεί τη μεγαλύτερη προστασία και υπερισχύει από κάθε άλλο δικαίωμα, δεν μπορεί να θυσιάζεται στο βωμό της ελευθερίας της εγκύου ή καλύτερα στο βωμό της καλοπέρασης και της επιλογής των εύκολων λύσεων, ίσως και στην αποφυγή του κοινωνικού διασυρμού, αφού πλέον θα διαπράττουν έγκλημα με την ευχή του… νόμου!

Η πραγματική και φανερή εγκληματικότητα, ως ένα επιπλέον επιχείρημα, οδηγεί και αυτό σε αδιέξοδο. Με τη δικαιολογητική βάση ότι «έτσι κι αλλιώς εκτρώσεις γίνονται», οι υποστηρικτές του νόμου ζητούν τη νομιμοποίηση της κατάστασης. Ας αναλογιστούμε, όμως, το άτοπο και το χάος στο οποίο θα καταλήγαμε αν νομιμοποιούνταν εγκλήματα, επειδή οι νόμοι που τα τιμωρούν δεν είναι 100% αποτελεσματικοί. Επειδή πολλοί καταφεύγουν στη φοροδιαφυγή, καταργούμε τους φορολογικούς νόμους;

Το τραγελαφικό, όμως, της υπόθεσης αποκαλύπτει το άρθρο 1711 ΑΚ το οποίο αναγνωρίζει ανθρώπινη προσωπικότητα στο έμβρυο, καθώς το καθιστά κληρονόμο απ’ τη στιγμή της σύλληψης και όχι απ’ τη στιγμή της γέννησης.

Αλήθεια, αυτή η πρόδηλη αντίφαση μεταξύ διατάξεων νόμου τι σημαίνει; Μήπως τελικά κρίνεται πιο σημαντική η αναγνώριση περιστασιακών δικαιωμάτων από την αναγνώριση του δικαιώματος της ίδιας της ζωής; Αν δεν είναι αυτός ο νόμος κατάντημα, τότε τι είναι; Σίγουρα όχι απονομή δικαιοσύνης…


Από δημογραφική άποψη:

Tα παρακάτω νούμερα δείχνουν εμφανώς το δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας και τη μείωση του πληθυσμού στις νεαρές ηλικίες. Το πρόβλημα αυτό οφείλεται, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, στη γενικευμένη τάση των ζευγαριών να αποφεύγουν τη γέννηση πολλών παιδιών, κάτι που επιτυγχάνεται κυρίως μέσω της αντισύλληψης και των εκτρώσεων. Υπάρχει η άποψη πως η τάση αυτή είναι δικαιολογημένη, καθώς με τις υπάρχουσες συνθήκες (εργαζόμενες μητέρες, πυκνοκατοικημένα αστικά κέντρα, καταναλωτικός τρόπος ζωής) είναι δύσκολο να δημιουργηθούν οικογένειες με περισσότερα από 2 παιδιά. O αντίλογος στην άποψη αυτή είναι πως λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες κατορθώνουν να έχουν πολύτεκνες οικογένειες και να αυξάνουν τον πληθυσμό τους.

Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι μια Ελλάδα που όχι μόνο δεν αυξάνει σε ικανοποιητικό βαθμό τον πληθυσμό της, αλλά και ο πληθυσμός αυτός κυριολεκτικά «γερνά», αφού ο αριθμός των ηλικιωμένων συνεχώς αυξάνεται ενώ των νέων μειώνεται. O δημογραφικός αυτός μαρασμός έχει σοβαρές συνέπειες, τόσο στις σχέσεις της Ελλάδας με τις άλλες χώρες, όσο και στο δεδομένο κοινωνικό και οικονομικό σύστημα της χώρας (προβλήματα στην αγορά εργασίας, στο ασφαλιστικό σύστημα, στην εκπαίδευση, ιδίως στους περιφερειακούς νομούς).

Είναι γεγονός πως οι εκτρώσεις αυτές καθαυτές δεν αποτελούν κύρια αιτία του δημογραφικού προβλήματος, μια και ο αριθμός τους είναι σχετικά μικρός αναφορικά με το συνολικό αριθμό θανάτων. Παρόλα αυτά, απαιτείται μια συνολική αναθεώρηση των απόψεων περί οικογενειακού προγραμματισμού, η οποία θα μειώσει τις εκτρώσεις και τη χρήση αντισυλληπτικών μεθόδων και θα έχει ως αποτέλεσμα την ανακοπή της κατάρρευσης των γεννήσεων και την σε σημαντικό βαθμό αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος. Μήπως τελικά η Ελλάδα μας που «ποτέ δεν πεθαίνει» ζητά τώρα να αυτοκτονήσει;


Από Εκκλησιαστική - Θεολογική άποψη:

Όταν μιλάμε για εκκλησιαστική άποψη δεν εννοούμε τη γνώμη που έχουν για το θέμα των εκτρώσεων μερικοί αρχιερείς ή έστω όλοι, αλλά η διδασκαλία της Εκκλησίας, της αλήθειας που κήρυξε ο Ιησούς Χριστός.

Η Εκκλησία αντιμετωπίζουσα το θέμα και λαμβάνοντας υπόψη τα αναπάντεχα υψηλά ποσοστά φυγοτεκνίας και ολιγοτεκνίας, δεν αναγνωρίζει σε κανένα το δικαίωμα να αφαιρεί ζωή, γεγονός που πηγάζει από την αγάπη που δίδαξε ο Χριστός και που διέπει κάθε πτυχή της χριστιανικής πίστης. O μόνος που χαρίζει τη ζωή και μπορεί να αποφασίζει για το θάνατο είναι ο ίδιος ο Θεός. Γι αυτό και η μητρότητα είναι μια ευλογία ώστε η κλήση του Δημιουργού Θεού στους ανθρώπους: «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε» να γίνει πραγματικότητα.

Για την τεκνοποιία γίνεται επανειλημμένως λόγος στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. O Ιησούς Χριστός με τον ερχομό του έδωσε το πλήρες νόημά της, αφήνοντας πνευματικούς απογόνους, αυξάνοντας δηλαδή το Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία.

Η άμβλωση, επομένως, είναι ενέργεια που ευθέως έρχεται σε αντίθεση με την κλήση του Θεού για τεκνοποιία. Γι’ αυτό και η χριστιανική κοινότητα θεωρούσε και θεωρεί την πράξη αυτή ως εγκληματική γιατί κατά την ευαγγελική ηθική κάθε ανθρώπινη ζωή είναι ιερή και απαραβίαστη.

«Oυ φονεύσεις» μας επιτάσσει η έβδομη εντολή. Είναι το σημείο που τα πορίσματα της σύγχρονης ιατρικής, ανθρωπολογίας, βιοχημείας και βιολογίας συμφωνούν με τη διδαχή της Εκκλησίας ότι η έκτρωση είναι φόνος. Συνέπεια της παράβασης αυτής της εντολής είναι ότι «η φθείρασα κατ’ επιτήδευσιν φόνου δίκην υπέχει» καθώς και ότι «αι τά αμβλωθρίδια διδώσαι φάρμακα, φονεύτριαι εισί καί αυταί• καί αι δεχόμεναι τά εμβρυοκτόνα δηλητήρια» (Μ. Βασιλείου κανών β΄ και η΄ αντίστοιχα).

Δεν πρέπει άλλωστε, να λησμονούμε ότι το επιτίμιο των φονέων είναι βαρύτατο και από απόψεως χρόνου και από απόψεως βαρύτητας. Oι άνθρωποι, μάλιστα, που προβαίνουν σε εκτρώσεις των παιδιών τους ομοιάζουν με τον Ηρώδη που έσφαξε τα 14.000 νήπια για να ικανοποιήσει τα συμφέροντά του και να διευκολύνει τις επιδιώξεις του. Θα ήταν πάντως δυνατό να θεωρηθούν χειρότεροι ακόμα και από τον Ηρώδη, αφού τα 14.000 νήπια τουλάχιστον δεν ήταν τέκνα του Ηρώδη.

Αναδημοσίευση κειμένου από: gerontas.com

Δείτε το παράπονο ενός εμβρύου:

Περισσότερα...

Δε συναινούμε στην κατάργηση των συμβόλων

Είναι αλήθεια ότι όσο κι αν θέλουν κάποιοι να ισοπεδώσουν και να αποπνευματοποιήσουν τη ζωή μας, η ζωή και η κοινωνία δεν είναι επίπεδη και μονοσήμαντη. Δεν είμαστε κτηνώδεις υπάρξεις χωρίς βαθύτερο πνευματικό κόσμο, ανάταση στον κόσμο των ιδεών, λειτουργικότητα με σύμβολα και εικόνες. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται. Πίσω από κάθε λόγο και πράξη κρύβεται ένας ολόκληρος κόσμος απόψεων και ιδεών.

Οι άλλοι ζώντες οργανισμοί βλέπουν αυτό που υπάρχει μπροστά τους, μονοσήμαντα. Για τον άνθρωπο όμως ισχύει το γνωστό: «μια εικόνα = χίλιες λέξεις». Το μυαλό μας δουλεύει ακατάπαυστα σαν τον πιο τέλειο ηλεκτρονικό υπολογιστή. Κάνει συνδυασμούς, αφαιρέσεις αναγωγές, αναμνήσεις, προσθέσεις, πλάθει με τη φαντασία, αναπλάθει γεγονότα, σχηματίζει άποψη, ενεργοποιεί μηχανισμούς ψυχής και σώματος. Εγείρει συναισθήματα, λαμβάνει αποφάσεις από αυτό που βλέπει. Συγκινείται ή και εξοργίζεται. Κι όλος αυτός η δημιουργική παραγωγή και η πνευματική καρποφορία ξεκινάει πολύ συχνά από μια εικόνα.

Τι, μόνο από μια εικόνα μόνο; Έχει γραφεί ότι ένας νέος, έφηβος μάλλον, αρεσκόταν να ακούει μια συγκεκριμένη μουσική κλασσικής μορφής. Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, η μητέρα όντας σε ενδιαφέρουσα σ΄αυτόν κατάσταση άκουγε η ίδια τη συγκεκριμένη μουσική. 

Μια οσμή που χτυπά τα ρουθούνια μας, ένας καπνός που άνω θρώσκει από την καμινάδα του πατρικού μας σπιτιού στο χωριό, το θρόισμα των φύλλων και ο φλοίσβος των κυμάτων, τα κουδούνια των κοπαδιών που βόσκουν, η καμπάνα της εκκλησίας μας, η σημαία στις εθνικές γιορτές και ο μαυροπίνακας με την κιμωλία, όλα αυτά ξυπνάνε μέσα μας χιλιάδες αναμνήσεις και συγκινήσεις. Έτσι δεν είναι;

Θυμόμαστε το οικογενειακό τραπέζι και τα γλυκά της μητέρας μας, το βράδυ γύρω από το τζάκι με τους παππούδες, τον εκκλησιασμό της Κυριακής, τις εθνικές γιορτές και την ιστορία μας, το σχολείο και τα παιδικά μας χρόνια και τους σχολικούς μας φίλους, δασκάλους και συμμαθητές…

Οι αναρχικοί γράφουν στους τοίχους ένα σύνθημα εν μέρει σωστό: «Μοναδική πατρίδα μας τα παιδικά μας χρόνια». Δηλ. εκεί ανατρέχουμε, ο άνθρωπος είναι ό,τι είναι παιδί, περνούσαμε ξένοιαστα , ο κόσμος σήμερα είναι σκληρός και ανάλγητος…

Αυτό λοιπόν που ξυπνά μέσα μας τον κόσμο των αναμνήσεων και των ιδεών, των γεγονότων που σημάδεψαν τη ζωή μας και την προσωπικότητά μας, ο μοχλός αυτός που διεγείρει την συχνά υπνώττουσα ψυχή μας, είναι, λέγεται, έγινε, λειτουργεί ως σύμβολο. Το σύμβολο αποκαλύπτει, συγκαλύπτει, υπενθυμίζει, ανεβάζει, αναζωπυρώνει, αναμοχλεύει τα πάντα μέσα μας. Πέρα από τη χρηστική του ιδιότητα την ρεαλιστική και πραγματική, πχ η Σημαία: είναι η ταυτότητα και η περίληψη της Πατρίδας της Ιστορίας των αγώνων και του έθνους, είναι μπροστά στο στράτευμα σε κάθε δημόσιο κτήριο κλπ λειτουργεί κυρίως ως σύμβολο.

Ας πούμε λοιπόν για τη Σημαία: είναι ένα πολυσήμαντο σύμβολο: για τους αγωνιστές που πάλεψαν, η ζωηρή ανάμνηση και το νόημα του αγώνα, για τους αναπήρους που τραυματίστηκαν το νόημα της θυσίας, για τα παιδιά τους που έμειναν ανυπεράσπιστα και ορφανά η απάντηση στα αδυσώπητα «γιατί» της ζωής, για τους στρατιώτες σήμερα που έδωσαν σχετικό όρκο η συμπεριφορά τους στο μέλλον, για τους μαθητές με τις εθνικές ενδυμασίες οι οραματισμοί, για τους σπουδαστές της ιστορίας η ερμηνεία των εθνικών περιπετειών και επιτυχιών, για τους αρχαιολόγους η ανακάλυψη της μυστικής δύναμης της φυλής…Σε όλους κάτι ξυπνά μέσα τους… Να το σύμβολο…

Τώρα αν αυτή τη σημαία τη βάλω κονκάρδα στο πέτο του σακακιού μου, την κρεμάω νύχτα και μέρα στο σπίτι μου, είναι μεσίστια σήμερα για κάποιο λόγο στη Δημαρχία ή την καίω στο Σύνταγμα, όλα αυτά κάτι λένε, έχουν το δικό τους συμβολισμό και «ο νών νοείτω»…

Το ίδιο και με την καμπάνα της Εκκλησίας. Δεν είναι μόνο που μας ξυπνάει για να μας πεί ότι ο ναός της ενορίας μας λειτουργεί, ότι προϊόντος του χρόνου χτυπά και φανερώνει το σημείο της ακολουθίας που βρισκόμαστε και θέλουμε - και πρέπει - να πάμε όλοι στην Τρίτη καμπάνα, δηλ. στη δοξολογία, έσχατο όριο συμμετοχής μας - μη υπερβάσιμο -, αλλά συμβολίζει και τη φωνή της μητρός Εκκλησίας που καλεί τα παιδιά της σε ιερή σύναξη, σε πνευματική αφύπνιση και μετάνοια, σε ετοιμότητα εν όψει του θανάτου και της κρίσεως. Συμβολίζει επίσης και διαλαλεί την νίκη του Αναστημένου Κυρίου στα πέρατα του κόσμου και την σωτηρία των πιστών από τον κατακλυσμό της αμαρτίας, την εξάπλωση του θείου λόγου ώστε να μαθητευθούν πάντα τα έθνη.

Γιατί άραγε ο Πατροκοσμάς από κεί που περνούσε φεύγοντας εις ανάμνηση του περάσματος και της ιεραποστολικής διελεύσεώς του έμπηγε και άφηνε ένα Σταυρό. Τι σήμαινε ο Σταυρός εκεί του Κυρίου; Πρώτον ότι πέρασε ο άγιος του Θεού και τους είπε κάποια άγια πράγματα. Δεύτερον ότι ο Σταυρός ήταν παρηγοριά και δύναμη για του υπόδουλους που σήκωναν κι αυτοί τον Σταυρό της πικρής δουλείας. Τους θύμιζε την υπομονή και το μαρτύριο του Σταυρού του Κυρίου. Ο Σταυρός είναι όπλο κατά του διαβόλου, είναι κυριαρχία όπως έλεγε και ο Ρ. Φερραίος: να υψώσωμε όλοι το σταυρό κι όχι το μισοφέγγαρο. Τέλος σήμαινε ότι ο τόπος εκείνος ήταν ορθόδοξος και ελληνικός.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν τώρα πόσο απελπιστική και τραγικά πεζή είναι η συνείδηση των ανθρώπων εκείνων που αν και γεννήθηκαν χριστιανοί και βαπτίστηκαν ορθόδοξοι, σαν τον Ιουλιανό τον Παραβάτη κι αυτοί, θέλουν να καθαιρέσουν και αποκαθηλώσουν τα ιερά σύμβολα. Να κλείσουν την καμπάνα δηλ. το στόμα της Εκκλησίας και θέλουν να κατεβάσουν εικόνες και σταυρούς από τις αίθουσες των σχολείων και των δικαστηρίων. Έτσι άχρωμες και άοσμες και ανούσιες θέλουν να κάνουν και τις δικές μας ψυχές. Αλλά εδώ είναι ορθόδοξη Ελλάδα και ελληνορθόδοξη πλειοψηφία και δεν θα επιβάλλουν οι μειονότητες το θέλω τους και το θρησκευτικό τους – κυρίως μουσουλμανικό – χρώμα στη γαλανόλευκη και σταυρώσιμη μαρτυρική αυτή χώρα. Δεν φτάνει που ήρθαν εδώ ακάλεστοι, δεν θα βάλουν και την σφραγίδα τους στην ελληνική πραγματικότητα.

Να πούμε και κάτι άλλο για τα σύμβολα, για να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμή τους. Πριν από λίγο καιρό η τουρκική υπηρεσία προστασίας του πολίτη – αντίστοιχη με τη δική μας, μαζί με το μισοφέγγαρο που έχουν οι μουσουλμάνοι έβαλαν και τον βυζαντινό δικέφαλο αετό. Τι ήθελαν να δείξουν με το εκπληκτικό αυτό γεγονός; Το είπαν άλλωστε οι ίδιοι: είμαστε βυζαντινοί εμείς οι μουσουλμάνοι δηλαδή της τουρκίας. Λίγοι ήταν οι σελτζουκίδες που ήλθαν από την ανατολή, από την Μογγολία. Εμείς ήμαστε ανατολίτες βυζαντινοί και έχουμε πολιτισμό, παράδοση και κληρονομιά εδώ.

Όλοι λοιπόν έχουν τα σύμβολά τους. Όλοι οι λαοί, η Ιταλία τον πύργο της Πίζας, η Γαλλία τον Πύργο του Άϊφελ, η Αγγλία το ρολόϊ Μπίγκ Μπέν, η Κωνσταντινούπολη την Αγιά Σοφιά χωρίς τους μιναρέδες ασφαλώς, η Αθήνα την Ακρόπολη χωρίς τα πανώ βεβαίως, το Πατριαρχείο τον δικέφαλο αετό που κοιτάει σε ανατολή και δύση και σκεπάζει με τα φτερά του τους όπου γης υπόδουλους Έλληνες.

Σε μας πιο είναι το σύμβολό μας; Είναι ο ΣΤΑΥΡΟΣ: Σύμβολο, στολίδι, όπλο και βοήθεια και σήμα κατατεθέν. Και είναι κρίμα να γεμίζουμε τα αυτοκίνητά μας με πέταλα και σκόρδα, φούντες και μάτια, τα οποία δυστυχώς η εμπορευματοποίηση κάποιων μοναστηριών τα έχει συνδυάσει και με την εικόνα της Παναγίας: από τη μια μεριά το μάτι και από την άλλη η Κυρία Θεοτόκος. Να πιάσουμε δηλαδή ως πελάτες και από τις δυό μεριές, και τους προληπτικούς και τους «ευλαβείς βλαμμένους» που έλεγε και ο π. Παϊσιος. Δεν συμβιβάζονται αυτά. Πρωτίστως είναι ασέβεια το ξεμάτιασμα με την πίστη εικονιζόμενα μαζί. Δεύτερον ούτε το πέταλο φέρνει γούρι ούτε το μάτι διώχνει τη βασκανία. Παιδαριώδης αντίληψη η έννοια αυτή. Ακόμη, φτάνει μια βόλτα στις ανακυκλώσεις των αυτοκινήτων και θα μας πείσει ότι εκεί βρίσκονται πολλά παρ μπρίζ γεμάτα φούντες και σκόρδα, σπασμένα δυστυχώς…

Άλλος κρεμάει τον σταυρό στ΄αυτιά, κέρατα και βλήματα στο στήθος, βραχιόλια και εξισορροπητικά περιδέραια και περικάρπια. Φόρεσε ένας ποδοσφαιριστής ή ένας τραγουδιστής ένα λάστιχο στο χέρι δήθεν για τον καρκίνο ή για το περιβάλλον και τι έγινε; Πρέπει αβασάνιστα και μιμητικά να τον μιμηθούμε όλοι; Τι συμβολίζουν όλα αυτά; Τι συμβολίζουν τα τατουάζ, και που τα κάνουν, τι συμβολίζουν τα σκουλαρίκια, και που τα βάζουν… Να τα σύγχρονα σύμβολα, τα απαράδεκτα και ανεπιθύμητα. Εμείς ξέρουμε: οι ανάποδοι σταυροί του σατανισμού, ο σπασμένος και ανάποδος σταυρός του δήθεν σήματος της ειρήνης, η σβάστικα του ναζισμού, η πυραμίδα με το μάτι των ιλλουμινάτι και πεφωτισμένων δήθεν, δηλ. των αποκρυφιστών, οι χειραψίες και οι τελείες των μασώνων, το ανεστραμμένο τρίγωνο της σατανικής τριάδας, τα μαύρα νύχια των μαυροτελεστών, οι δράκοι του κινέζικου θρησκευτικού πανθέου, η μορφή του λύκου που κάνουν με τα χέρια τους οι «γκρίζοι λύκοι», το σφυροδρέπανο του μαρξισμού, που βασίλευσε επί δεκαετίες αντί του σταυρού στις κομμουνιστικές χώρες και τώρα δε θέλουν να το δούνε ούτε ζωγραφιστό μπροστά τους, η εικόνα του Μουσταφά Κεμάλ, που υπάρχει σε κάθε στροφή δρόμου στην Τουρκία, η σατανική ευλογία που κάνουν οι ροκάδες στις συναυλίες τους… Όλα αυτά έχουν κάποιο συμβολισμό και δεν πρέπει καθόλου να μας αγγίζουν τους χριστιανούς.

Εμείς έχουμε σύμβολα με θεϊκό περιεχόμενο: τον Σταυρό, το καράβι της σωτηρίας, την άμπελο την αληθινή, τον ορφέα με τον αυλό της διδασκαλίας, δηλ. τον Χριστό, το ψάρι, δηλ. το «Ι.Χ.Θ.Υ.Σ». Όλα αυτά που βρίσκονταν στις κατακόμβες βγαλμένα μέσα από τη Βίβλο και χρησιμοποιούμενα ως συνθήματα από τους χριστιανούς για να μη τους καταλαβαίνουν τότε οι διώκτες. Έχει κι ο διάβολος τα σύμβολά του…. Έχει όμως πρωτίστως και ο Θεός.

Θα θέλαμε να επιστήσουμε την προσοχή στους αλλοιωμένους σταυρούς που κρεμάνε κάποιοι στο λαιμό τους δήθεν από μοντερνισμό. Όχι! Είναι ασέβεια και κακοδαιμονία η χάριν επιδείξεως ανάρτηση στον εαυτό μας αδιευκρίνιστων συμβόλων που αντί για ευλογία φέρνουν κατάρα. Δεν είναι δυνατόν να φοράμε ή να κρεμάμε πάνω μας σχέδια και σύμβολα θρησκευτικής αποχρώσεως και δαιμονικής υφής και να μη ενδιαφερόμαστε, και κυρίως οι γονείς για τα παιδιά τους, τι συμβολικό περιεχόμενο κατέχουν όλα αυτά τα κινέζικα, βουδδιστικά χαϊμαλιά και ανατολίτικα περίεργα σχεδιάσματα. Ας μη μιλήσουμε για τα καρναβάλια και τις ενδυμασίες τους… Ούτε για τα σύμβολα, σχήματα, εικόνες και γράμματα της όντως σατανικής τράπουλας. Ούτε είναι χριστιανικό να έχουμε πάνω μας απεικονίσεις με ανήθικα υπονοούμενα και με αισχρές παραπομπές. Δε φτάνει που ζούμε σε μια έκλυση των ηθών και η αμαρτία κολυμπάει στο δρόμο, δεν είναι καθόλου σεμνό να την διαφημίζουμε κιόλας.

Όλα αυτά δεν είναι ξένα προς την προσωπικότητά μας. Δεν μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι αυτό που φορώ ή κρεμώ πάνω μου είναι κάτι άσχετο με την ψυχή μου. Όπως λέγει η Γραφή «και βήμα ποδός και γέλως οδόντων και κάθισμα και έγερσις, όλα μαρτυρούν περί του ανδρός». Ο ίδιος άνθρωπος είναι και μέσα και έξω. Κάθε κίνησή μας είναι έκφραση του εσωτερικού μας κόσμου. Φανερώνεται το ιδεολογικό υπόβαθρο και το περιεχόμενο της πίστεως, καθώς επίσης και ο εννοιολογικός προσανατολισμός μας. Εμάς τους χριστιανούς ιδιαιτέρως μας διαβάζουν όλοι. Είμαστε «επιστολή Χριστού γινωσκομένη και αναγινωσκομένη υπό πάντων». Πρέπει με όλα να δίνουμε τη μαρτυρία του Χριστού.

Σύμβολο δεν είναι και το 666 που λένε μερικοί ότι δεν είναι τίποτε; Ας μας πούνε ποιός άγιος λέγει ότι δεν είναι τίποτε. Δεν σκέφτονται τη Γραφή και τι λέγει; Είναι το σύμβολο του αντιχρίστου. Άλλο ο σταυρός του Χριστού και άλλο το βέβηλο χάραγμα του ονόματος και του αριθμού του αντιχρίστου. Τί λέμε στον Μ. Αγιασμό και στις Βαπτίσεις; «Συντριβήτωσαν υπό την σημείωσιν του Τιμίου Σου Σταυρού πάσαι αι εναντίαι δυνάμεις». Ένα σύμβολο κάνουμε μέσα στο νερό και το νερό αυτό παραμένει αναλλοίωτο εις αιώνας αιώνων…

Εξάλλου μέσα στον Ορθόδοξο Ναό υπάρχουν πλήθος συμβολισμοί. Ο άνθρωπος διευκολύνεται και από τους συμβολισμούς και τις αναγωγικότητες των αγιογραφιών, εικόνων, ιερών σκευών και των ειδών ευλαβείας, από τα ιερά αντικείμενα και τα άμφια των ιερών. Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Το κάθε τι έχει μελετηθεί σχολαστικά και έχει τη δική του χρησιμότητα και σημασία. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας όρισαν οι πιστοί μπαίνοντας στο Ναό για να συμμετάσχουν στη θεία Λατρεία και την Ευχαριστιακή Σύναξη, να εγκαταλείπουν προς ώρας τα εγκόσμια και να εισέρχονται στη σφαίρα του υπεραισθητού. Γι αυτό τα πάντα μέσα στο Ναό έχουν το βαθύτερο συμβολισμό τους, ώστε να δίνονται στους πιστούς σωστικά μηνύματα.

Ας κρατήσουμε λοιπόν τα άγια και ευλογημένα σύμβολα της Εκκλησίας και της Πατρίδος, τα οποία μας παρέδωσε η πίστη και η ευσέβεια των προγόνων μας και εν αγίω Πνεύματι μέσα στα χρόνια οικοδομήθηκαν και τα οποία μας ανεβάζουν αναγωγικά και μυσταγωγικά σε άλλες σφαίρες και πραγματικότητες, ωφέλιμες για την ψυχή μας, την Εκκλησία μας και το Έθνος μας.

Η κατάργηση των Συμβόλων θα φέρει σιγά σιγά και την αναίρεση των όσων εκφράζουν και συμβολίζουν και αυτό θα είναι η καταστροφή μας. Η ζωή μας θα γίνει άχρωμη, άνοστη και α-νόητη!

Δεν είναι φανταστικό το σενάριο, μετά την καθαίρεση του σταυρού, την αφωνία της καμπάνας, να ζητηθεί και η αφαίρεση του ράσου των ιερέων γιατί θυμίζει Θεό και Ορθοδοξία και στενοχωρεί τους αλλοθρήσκους.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός που δειλά δειλά εμφανίστηκε σημαία ελληνική χωρίς το σημείο του Σταυρού στο πανί το γαλανό και το άσπρο. Έβγαλαν το σταυρό από το κοντάρι, θέλουν να βγάλουν το σταυρό τελείως, κατάργησαν τις παρελάσεις, έβγαλαν το «εθνική – εθνικό» από τράπεζες και υπουργεία, το Μακεδονίας Θράκης, Αιγαίου και το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας πήγαν κατά το κοινώς λεγόμενο περίπατο… προφανώς «για να τα βρούμε με τους απέναντι».

Όλα αυτά σηματοδοτούν άρνηση όχι μόνο των συμβόλων, αλλά και της πατρώας ευσέβειας και της φιλοπατρίας και των εθνικών ιδανικών και όλων εκείνων των σωστικών στοιχείων της παραδόσεώς μας.

Από την άλλη μεριά η υιοθέτηση των ιδιαιτεροτήτων των αλλογενών, που κι αν μας είναι συμπαθείς, [δεν μπορούμε να μη υπογραμμίσουμε την αλλοιθωρίζουσα στάση της εξουσίας υπέρ αυτών και σε βάρος την γηγενών], μόνο καλό δε θα φέρει. Αυτός είναι ένας ρατσισμός προς τα έσω, πλήττει την πλειοψηφία και σε λίγο θα νοιώθουμε εμείς ξένοι στη χώρα μας.

Όσοι πιστοί και όσοι Έλληνες να κρατήσουμε ψηλά τα σύμβολα, γιατί εκφράζουν ένα τρόπο ζωής σε ένα τόπο που μας χάρισε ο Θεός δια των Πατέρων μας και δεν θέλουμε τίποτε από όλα αυτά να χάσουμε.

Θεός φυλάξοι!

Αναδημοσίευση από: Χριστιανική Εστία Λαμίας (sites.google.com/site/xrestia)

Περισσότερα...

Καιρός μετανοίας... Καιρός προσευχής

Χρεοκοπήσαμε ως χώρα! Χρεοκοπήσαμε και ως λαός! Μοναδική διέξοδος από την κρίση η τάχιστη επιστροφή μας στο Θεό.

Η προ των θυρών χρεοκοπία της χώρας έχει αρχίσει να ανησυχεί πλέον τους πάντες και όλη σχεδόν την οικουμένη.

Κανείς δεν είναι πλέον σε θέση να κάνει προβλέψεις, να καταστρώσει σχέδια, να προγραμματίσει τις εργασίες του. Και αυτό γιατί καθημερινά τα πάντα ανατρέπονται. Και επιπλέον στα συντρίμμια που προκαλούνται βασιλεύει η απελπισία, το άγχος, η απογοήτευση και ο θρήνος που δημιουργεί η απώλεια... Το σκάφος που λέγεται «Ελλάς» κλυδωνίζεται. Έχει πέσει σε μεγάλη τρικυμία και κινδυνεύει να βουλιάξει τώρα και οικονομικά. Και λέμε και οικονομικά γιατί προηγήθηκε της οικονομικής κρίσης μια άλλη μεγαλύτερης μορφής κρίση. Μια κρίση που τεχνηέντως προκάλεσε ο Αντίδικος. Μια κρίση που απέβλεπε να καταστήσει κέντρο αναφοράς στο σχολείο, στο Πανεπιστήμιο, στην πολιτική, στην κοινωνία ακόμη και μέσα στους ναούς μας τον εγωπαθή - εγωκεντρικό πολίτη! Μια κρίση που σημαία είχε την αλόγιστη ευημερία, νοούμενη κυρίως ως συσσώρευση πλούτου και άκρατη απόλαυση. Για την κρίση αυτή ουδείς ανησυχούσε. Ακόμη και οι θρησκευτικοί ορθόδοξοι ταγοί εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων ήταν και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να είναι συνειδητά ή ασυνείδητα γαντζωμένοι στο τρένο του Αντιδίκου!

Ως εκ τούτου αποβλακώθηκε ο ελληνικός ορθόδοξος λαός, τυφλώθηκε από τις αντανακλάσεις της ασυδοσίας, μεταμορφώθηκε σε ζαλισμένο κοπάδι που ανέλαβαν να το κατευθύνουν εντελώς ακατάλληλοι οδηγοί. Κάποιοι λιγοστοί βλέποντας εδώ και δεκαετίες την κατάντια του ορθοδόξου λαού έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου. Ο εκκωφαντικός ωστόσο, θόρυβος που προκαλούσαν οι σειρήνες και οι ιαχές των τυφλών οργάνων του Αντιδίκου όχι μόνο εξαφάνιζε τον ήχο του κώδωνα κινδύνου που ηχούσε στο σκάφος που λέγεται «Ελλάς» αλλά μετέτρεπε τους τότε ανησυχούντες σε γραφικούς και τιποτένιους... Και δυστυχώς αυτό γίνεται μέχρι και σήμερα. Κάποιοι άλλοι που έβλεπαν πως το σκάφος οδεύει προς την κατεύθυνση της καταιγίδας και του τυφώνα, χωρίς να διαθέτει τα απαραίτητα εφόδια και τη δύναμη να τον αντιμετωπίσει έμειναν σε μια γωνιά σαν τους λαθρεπιβάτες και ενοχικά σιωπούσαν αναμένοντας το μοιραίο. Και το μοιραίο είναι η πνευματική χρεοκοπία της οποίας απόηχος και αποτέλεσμα είναι η οικονομική χρεοκοπία.

Αν και το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν γραφεί πάρα πολλά για την πνευματική κρίση που προηγήθηκε εν τούτοις παρατηρείται το φαινόμενο να μην καταβάλλονται προσπάθειες λήψης μέτρων που θα βοηθούσαν να εξέλθουμε τάχιστα εξ αυτής! Αντιθέτως μάλιστα επιχειρείται η μεγιστοποίηση της μέσω αποφάσεων των εικονικών και τιποτένιων ηγετών που αποβλέπουν στην περαιτέρω έντασή της. Και ως έξοδος από την πνευματική κρίση νοείται η αρπαγή του πηδαλίου του σκάφους «Ελλάς» από τα χέρια του Αντιδίκου στον οποίο το παραδώσαμε με τις συμπεριφορές μας και τα συνεχή σφάλματά μας και η επιστροφή του στα χέρια του Χριστού.

Και πώς χριστιανοί μου θα γίνει τούτο; Πώς θα εκδιώξουμε τον Αντίδικο από το ευλογημένο σκάφος πριν το διαλύσει στα βράχια; Πώς θα τον αναγκάσουμε να επιστρέψει στα τάρταρα του σκότους που συνειδητά εκείνος και οι όμοιοι του επέλεξαν ως αιώνιο οίκο και επιχειρούν να οδηγήσουν και εμάς; Πώς θα αλλάξουμε ρότα στον μπούσουλα του ολέθρου; Πώς θα δώσουμε ένα τέλος στη δια γυμνού οφθαλμού γενική κατρακύλα μας; Πώς θα επιστρέψουμε σε λιμάνια γαλήνης; Πώς θα επιστρέψει το χαμόγελο της αισιοδοξίας στα χείλη των Ελλήνων; Πώς θα καταστούμε και πάλι παράδειγμα προς μίμηση σε ολάκερο τον πλανήτη; Πώς θα διασώσουμε τις κλυδωνιζόμενες οικογένειες και τα παιδιά μας; Πώς, πώς χριστιανοί μου;

Μοναδική λύση η μετάνοια.

Το μέτρο καλέ μου άνθρωπε που δίδει οριστικό τέλος στην μαστίζουσα πνευματική χρεοκοπία λέγεται ειλικρινής μετάνοια. Βασίζεται σε δύο βασικούς άξονες που αποτελούν τις ισχυρές μηχανές που μας γλυτώνουν οριστικά από κλυδωνισμούς και τραγωδίες.

Ο πρώτος άξονας είναι η ταπείνωση. Με την άμεση ενεργοποίηση του άξονα τούτου το σκάφος «Ελλάς» θα γυρίσει κόντρα στον καιρό και στα πελώρια κύματα. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως πλέον το αναλαμβάνει έμπειρος καπετάνιος; Καπετάνιος που μπορεί να το περάσει πάνω από τα κύματα με ασφάλεια; Καπετάνιος που δαμάζει με μια μόνο κίνηση του χεριού του τους ανέμους και διαλύει τις θύελλες. Καπετάνιος που σαν τον προφήτη Ιωνά... ρίχνεται στη θάλασσα και θυσιάζεται μένοντας τρεις ημέρες στο φοβερό κήτος προκειμένου να σωθεί το πλήρωμα του! Και τέτοιος μοναδικός καπετάνιος που θα δώσει τέλος στα κύματα της αμφιβολίας που δημιουργεί η εγωπάθεια είναι ο Ιησούς Χριστός. Γιατί η ταπείνωση έχει να κάνει με οριστική διαγραφή των προσωπικών σχεδίων μας και με τη συνειδητή άνευ όρων ένταξη στο σωτήριο σχέδιο του τριαδικού Θεού. Η ταπείνωση έχει να κάνει με τη συνειδητή αποστροφή μας προς καθετί που αφήνει περιθώρια δράσης στον Αντίδικο είτε αυτό λέγεται εξουσία (εγωκεντρισμός), είτε προσκόλληση σε ασήμαντα εφήμερα πράγματα (υλικός πλούτος). Η ταπείνωση οδηγεί σε άνοιγμα της πύλης της καρδιάς μας στο Φως και τη Ζωή. Η ταπείνωση λειτουργεί σαν τ' αλέτρι του γεωργού που μετατρέπει το πετρώδες έδαφος της ψυχής σε γόνιμο και καρποφόρο χωράφι από το οποίο πηγάζουν και ρέουν οι λησμονημένες σήμερα αρετές που με λεπτομέρειες περιγράφει ο Απόστολος Παύλος σε όλες τις επιστολές του. Η ταπείνωση σε μετατρέπει σε όργανο του φωτός και της αγάπης, αφού δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να καταστεί η ψυχή σου οίκος του Κυρίου!

Ο δεύτερος άξονας είναι η προσευχή και η νηστεία! Η πρώτη, δηλαδή η προσευχή επαναφέρει την ορθή και χωρίς παράσιτα επικοινωνία πληρώματος και καπετάνιου έτσι ώστε να προσαρμόζονται όλοι στις εντολές που θα γλυτώσουν το σκάφος από την καταιγίδα. Η δεύτερη μας επαναφέρει καλέ μου άνθρωπε από το συμφεροντολογικό εγώ στο εμείς της ανιδιοτελούς αγάπης και προσφοράς. Νηστεία, όπως λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σημαίνει να κρατάς φυλακισμένη τη γλώσσα σου. Νηστεία σημαίνει να δαμάζεις τα πάθη σου. Νηστεία σημαίνει αποχή από καθετί που θα άλλαζε την ισορροπία του σκάφους. Νηστεία σημαίνει επαναφορά στη ζωή των πραγματικών αξιών και ιδανικών. Σημαίνει ακόμη επιστροφή στη θυσία που ανοίγει διάπλατα την οδό μέσω της οποίας έρχεται η δωρεά της Θείας Χάριτος. Με προσευχή και νηστεία οφείλει να πορεύεται το σκάφος «Ελλάς» προς συνάντηση της γης της επαγγελίας...

Καλοί μου Χριστιανοί, ακούγεται μετ' επιτάσεως από πολλούς πως η ευλογημένη χώρα μας έχει καταστεί πειραματόζωο των συνεργούντων στο μυστήριο της ανομίας, βδελυρών λεσχών και στοών (βλ. Μπίλντερμπεργκ, μασωνία, τριμερής κ.ο.κ.)! Το πείραμά τους αποσκοπεί η εδώ και καιρό πνευματική και οικονομική χρεοκοπία να μας οδηγήσει σε μία άνευ όρων σκλαβιά που επιβάλλει ο Αντίδικος. Το ερώτημα λοιπόν που απ' όλους τίθεται έχει να κάνει με το πως θα ξεφύγουμε από τον κλοιό τους; Πως θα αντιδράσουμε; Πως θα γκρεμίσουμε το σύστημα αυτό της σήψης και της διαφθοράς;

Ας μη ξεγελιόμαστε! Ούτε με απεργίες, ούτε με διαδηλώσεις, ούτε με διαμαρτυρίες, ούτε με καταλήψεις θα πέσει το σαθρό σύστημα. Γιατί όλα αυτά αποτελούν τρόπους που το ίδιο δημιούργησε. Το ολέθριο σύστημα θα γκρεμιστεί όταν εμείς του γυρίσουμε συνειδητά την πλάτη. Και αυτό γίνεται όταν επαναφέρουμε το Θεό ως βάση, αφετηρία και μοχλό της ζωής μας, όταν κλείσουμε τις πηγές μόλυνσης που το ενισχύουν και το διατηρούν. Φανταστείτε λοιπόν τους Έλληνες να καθηλώνουν λ. χ. τα αυτοκίνητά τους για πέντε μήνες. Φανταστείτε να επιλέγουν για τρεις μήνες να μείνουν χωρίς ρεύμα. Φανταστείτε τι θα πάθουν οι διαχειριστές της κακιάς ώρας (πολιτικοί και θρησκευτικοί) μόλις αντικρύσουν το μέγεθος αυτής της θυσίας; Το σαθρό τότε σύστημα θα γκρεμιστεί όπως τα τείχη της Ιεριχούς σε λίγες μόνο ώρες γιατί θα παιανίζουν και θα ηχούν δοξολογικές αγγελικές φωνές. Τότε θα δείτε, όπως λέγει γέροντας ασκητής από το Παγγαίο Όρος τα ουράνια τάγματα με επικεφαλής την Παναγία μας με τον Άγιο Γεώργιο να προπορεύονται αυτών με κατεύθυνση τη Βασιλεύουσα. Κάποιοι ήδη τ' ακούν και τα βλέπουν και φτερουγίζει από χαρά η ψυχή τους! Προμηνύουν σαρωτικές αλλαγές με εξελίξεις που προκαλούν την ελευθερία της σκλαβωμένης Πόλης... Γιατί « ο κατοικών εν βοηθεία του Υψίστου, εν σκέπη του Θεού του ουρανού αυλισθήσεται... Ου προσελεύσεται προς σε κακά, και μάστιξ ουκ εγγιεί εν τω σκηνώματί σου...» (ψαλμ. 90ος).

Μην πτοείσθε λοιπόν καλοί μου άνθρωποι και απογοητεύεσθε! Έρχονται καλές ημέρες γι' όλους αυτούς που θα επιλέξουν την μετάνοια ως αντίδοτο στην κρίση, γι' αυτούς που θα ενταχθούν συνειδητά και τάχιστα στο σχέδιο σωτηρίας του τριαδικού Θεού, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος νυν και αεί και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν

Αναδημοσίευση από: orthodoxia.gr – Διονύσης Μακρής

Περισσότερα...

Σκάνδαλο; Ποιο σκάνδαλο;

Το σχόλιο του Ἄνω Σχῶμεν για το υποτιθέ-μενο σκάνδαλο της Ι. Μ. Βατοπαιδίου και για την επιχείρηση απαξίωσης της Εκκλησίας.

Η σκευωρία που μετά από δύο ολόκληρα χρόνια κατέπεσε, αλλά κανένα εγχώριο Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης δεν παρουσίασε.



Εδώ και δύο χρόνια αδελφοί μου, ζούμε την απόλυτη ισοπέδωση γύρω από ένα θέμα που - ως μη ώφειλε - προέκυψε, με αφορμή την ανταλλαγή που έκανε η Ιερά Μονή Βατοπαιδίου με ακίνητα του ελληνικού δημοσίου.

Όπως προέκυψε μετά από ενδελεχείς έρευνες, τόσο των διεθνών οίκων αξιολόγησης, όσο και της Τράπεζας της Ελλάδος, αλλά και του υπουργείου Οικονομικών, το δημόσιο δεν απώλεσε ούτε ένα €υρώ από αυτή την ανταλλαγή.

Το ξέρατε; Το υποψιαζόσασταν; Το πιστεύατε; Το μάθατε όμως ποτέ;

- Γιατί τα εγχώρια ΜΜΕ δεν αναφέρθηκαν ποτέ στην αποκατάσταση της Αλήθειας;

- Γιατί αφήνουν τον ελληνικό λαό να νομίζει ότι πράγματι υπήρξε θέμα με το Βατοπαίδι;

- Γιατί συνεχίζουν όλοι να απαξιώνουν την πίστη μας και κατ'επέκταση την εκκλησία μας και δη το προπύργιο της Ορθοδοξίας μας, το Άγιον Όρος;

- Γιατί συνεχίζουν όλοι να αναφέρονται απαξιωτικά στον ηγούμενο Εφραίμ και να τον ειρωνεύονται, τη στιγμή που με την έγκριση του Οικουμενικού Πατριαρχείου επέστρεψε στα καθήκοντά του και αποκαταστάθηκε ως ηγούμενος, αφού τίποτα το μεμπτό δε διαπιστώθηκε εναντίον του;

- Δεν είναι υποχρεωμένος ο κάθε ηγούμενος οποιουδήποτε μοναστηριού ή ο κάθε ιερέας οποιασδήποτε ενορίας να διαφυλάξει την περιουσία που βρήκε και που οι προκάτοχοί του έλαβαν από τον λαό, ώστε να τη διαθέσουν προς ώφελος του λαού;

- Πόσες φορές η Εκκλησία δεν βοήθησε τα αγαπημένα της παιδιά στις δύσκολες ώρες, πόσες φορές δε βοήθησε το έθνος μας, πόσες φορές δε στάθηκε αρρωγός στις δυσκολίες που αντιμετώπισε το ελληνικό κράτος;

- Ποιοι θέλουν να την αποδομίσουν και μαζί να αποδομήσουν και το κοινωνικό έργο που επιτελεί; Εάν, αγαπητοί μου, δεν υπήρχε η Εκκλησιαστική Πρόνοια και τα Εκκλησιαστικά Ιδρύματα για τους ανήμπορους αδελφούς μας, κάθε σοκάκι και κάθε δρόμος στην Ελλάδα, αυτή την περίοδο, θα ήταν γεμάτος από δυστυχείς και άρρωστους αδελφούς μας.

- Γιατί ο ελληνικός λαός, σε περίοδο ηθικής και οικονομικής κρίσεως, εξ'αιτίας αυτής της ενορχηστρωμένης σκευωρίας που πλημμύρισε τις τηλεοράσεις μας τα δύο τελευταία χρόνια, αποπροσανατολίστηκε από αυτούς που πραγματικά υπεξαίρεσαν τα χρήματά του και οδήγησαν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση; 

- Ποια συμφέροντα κρύβονται πίσω από όλη αυτή την λασπολογία;

Αδελφοί μου γρηγορείτε και ενημερώνεστε. Αναζητείστε την Αλήθεια που σκόπιμα σας αποκρύβουν. Η σκευωρία κατέπεσε. Η Αλήθεια, πάντα βγαίνει στο φως. Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις. Συνεχίστε να εμπιστεύεστε την Εκκλησία και ενδυναμώστε την πίστη σας στο Θεό. Εκείνος είναι η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή!

Περισσότερα...

Το Τσουνάμι της ζωής μας

Το σχόλιο του Ἄνω Σχῶμεν για τα θλιβερά γεγονότα της Ιαπωνίας.

Με αφορμή τα όσα συνέβησαν στην Ιαπωνία μετά το σεισμό των 9 Ρίχτερ και τον πνιγμό τόσων δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, ακούσαμε...

από τηλεοράσεως, ανθρώπους πολλούς, επιστήμονες, καλλιεργημένους, καλλιτέχνες, ανθρώπους κάθε είδους επαγγέλματος, νέους, να σχολιάζουν τα τελευταία γεγονότα, αναφέροντας ότι η μητέρα φύση εκδικείται, ότι το θύμα η φύση σηκώθηκε να χτυπήσει τον θύτη άνθρωπο και όλα αυτά που ναι μεν είναι αληθή και σωστά, όμως:

- Δεν ακούσαμε ούτε έναν από όλους αυτούς να αναφέρονται εις τον Θεόν που δημιούργησε όλα αυτά και που ο άνθρωπος με την απόλυτη ελευθερία του, στράφηκε ουσυιαστικά εναντίον του δημιουργού του.

- Δεν ακούσαμε κανέναν να αναφέρεται στην ηθική κατάπτωση του ανθρώπου, στην απομάκρυνσή του από τον Θεό, στον ατομισμό και ωχαδελφισμό που παρατηρείτε στις μέρες μας, αδιαφορώντας όχι μόνο για τον συνάνθρωπο, αλλά και για όσα συμβαίνουν γύρω μας.

- Δεν ακούσαμε κανέναν να αναφέρεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννου και στα όσα καταμαρτυρούνται εκεί, γι'αυτά που πρόκειται να συμβούν στην ανθρωπότητα και στη ζωή μας.

-Δεν ακούσαμε κανέναν να μιλάει για επιστροφή στο Θεό και τήρηση των εντολών Του.

- Δεν ακούσαμε κανέναν να μιλάει για ενίσχυση της χαλαρωμένης πνευματικής ζωής μας και για μεγαλύτερη συμμετοχή μας στα μυστήρια της Εκκλησίας μας που αποτελούν τη θύρα για την είσοδό μας στη Βασιλεία των Ουρανών.

- Δεν ακούσαμε από κανέναν μία συγγνώμη για όλα αυτά που όλοι μας έχουμε προξενήσει στον κόσμο.

- Εφόσον λοιπόν δεν ακούσαμε όλα αυτά που έπρεπε να ακούσουμε σαν φιλοξενούμενοι αυτού του πλανήτη που ονομάζεται γη, μάλλον πρέπει να είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε και όλα τα άλλα δεινά που αναμένεται να συμβούν στη ζωή μας.

Ας μετανοήσουμε όλοι αδελφοί μου και ας συγχωρούμε.

Ας είμαστε όλοι σε εγρήγορση.

Περισσότερα...

Καλώς ήλθατε στο Blog μας και στην ενότητα Επικαιρότητα!

Περισσότερα...