Οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ

Στην ανάρτηση αυτή θα μάθουμε για τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, με αφορμή την εορτή της Συνά-ξεως των Παμμεγίστων Ταξιαρχών.

Στην Αγία Γραφή συχνά γίνεται λόγος για τους αγγέλους. Κατά τον Πρόκλο Κωνσταντινουπόλεως, το όνομα Μιχαήλ ερμηνεύεται ως «Δύναμις Θεού» και Γαβριήλ σημαίνει «άνθρωπος Θεού». Για το λόγο αυτό και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ υπηρέτησε με μοναδικό τρόπο την ενσάρκωση του Θεανθρώπου.


Οι άγγελοι είναι δημιουργήματα του Θεού. Σε σχέση με τους ανθρώπους είναι ανώτεροι στη γνώση, απαλλαγμένοι από τα πάθη, άυλοι και ασώματοι, όχι όμως απολύτως γιατί παντογνώστης, απαθής, άυλος, ασώματος, πανταχού παρών είναι μόνον ο Θεός. Είναι δεύτερα φώτα νοερά, τα οποία λαμβάνουν το φωτισμό τους από το πρώτο και άναρχο φως, το Θεού. Στο χριστιανισμό είναι πνευματοϋλικές υπάρξεις λεπτόσωμες και επιτελούν το έργο της δόξας και του ύμνου του Θεού. Συχνά προς ωφελεία των ανθρώπων έρχονται σε επαφή με αυτούς. Στην παράδοση μας έχει σχηματιστεί η εικόνα της ύπαρξης των αγγέλων ως νεανίες με φτερά αλλά και ιεροπρέπεια, με τη μορφή ενός επουρανίου στρατεύματος.

Χωρίζονται και κατατάσσονται σε τάγματα με ξεχωριστά ονόματα. Τα εννέα αγγελικά τάγματα είναι: Άγγελοι, Αρχάγγελοι, Αρχές, Εξουσίες, Δυνάμεις, Θρόνοι, Κυριότητες, Χερουβείμ, Σεραφείμ. Γνωστότεροι από αυτούς είναι οι Αρχιστράτηγοι Αρχάγγελοι, Μιχαήλ και Γαβριήλ. Τους Αρχιστράτηγους Μιχαήλ και Γαβριήλ τους αποκαλούμε και Ταξιάρχες και την εορτή τους των Ταξιαρχών. Επικεφαλής των αγγελικών δυνάμεων είναι οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ.

Πλήθος διηγήσεων της προστατευτικής δράσης των Αρχαγγέλων και ιδιαίτερα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ διασώζονται σε διάφορες περιοχές. Κοντά στο Αίγιο υπάρχει η Μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών. Καύχημα της Μονής είναι τα «Άχραντα Πάθη» που έχουν θαυματουργικές ιδιότητες. Στη Μυτιλήνη στο χωριό Μανταμάδες υπάρχει το μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Εκεί φυλάσσεται μια ανάγλυφη εικόνα του Αρχαγγέλου, η οποία έχει πλαστεί από λάσπη, που έγινε από χώμα και από το αίμα των μοναχών μαρτύρων, οι οποίοι σφαγιάστηκαν στην περιοχή κατά την τουρκοκρατία. Τον Αρχάγγελο έπλασε ο μοναδικός μοναχός που επέζησε από τη σφαγή. Είναι από τα μεγαλύτερα πανελλήνια προσκυνήματα που διαρκώς θαυματουργεί.

Στην είσοδο της μονής βρίσκεται και η ολόσωμη εικόνα του Αρχαγγέλου, η οποία ενώ είναι τοιχογραφία , θαυματουργικά είχε εξαφανιστεί κατά τις ημέρες της εθνικής κρίσης στην Κύπρο το 1963 και εμφανίστηκε ξανά με τη λήξη των γεγονότων.
Στη Λέσβο επίσης υπάρχει και ολόκληρο χωριό αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, το χωριό Ταξιάρχης , όπου και η φερώνυμη εκκλησία, στην οποία μπορεί να δει κανείς το αποτύπωμα στο μαρμάρινο δάπεδο της εκκλησίας, ανάμνηση του θαύματος που συνέβη εκεί παλιότερα. Όταν ο Αρχάγγελος με τη θαυματουργική παρουσία του διέσωσε μια μοναχή την οποία καταδίωκαν οι Τούρκοι. Τον Ταξιάρχη ακόμη τιμούν με μεγάλη ευλάβεια στη Σύμη της Δωδεκανήσου, όπου και το μοναστήρι του Πανορμίτη, όπως έτσι τον ονομάζουν εκεί. Πολλά θαύματα αποδίδονται και εκεί στον Αρχάγγελο. Με τους Αρχαγγέλους και την προστασία τους συνδέεται ιδιαίτερα η Μονή Δοχειαρίου του Αγίου Όρους.


Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ

Ο Mιχαήλ είναι ο πιο ένδοξος και λαμπρός ταξιάρχης των ασωμάτων Δυνάμεων. Πολλές είναι οι επεμβάσεις και οι ευεργεσίες του τόσο στην Παλαιά Διαθήκη, όσο και στη Καινή Διαθήκη. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εμφανίστηκε στον Πατριάρχη Αβραάμ κατά τη θυσία του Ισαάκ. Έπειτα στον Λωτ, όταν τον λύτρωσε μαζί με την οικογένειά του από την καταστροφή των Σοδόμων. Μετά παρουσιάστηκε στον Πατριάρχη Ιακώβ, όταν τον λύτρωσε από τα φονικά χέρια του αδερφού του Hσαύ. Αυτός προπορεύονταν μπροστά από τους Ισραηλίτες όταν ελευθερώθηκαν από την σκλαβιά των Αιγυπτίων, με τη μορφή νεφέλης την ημέρα και φωτιάς τη νύχτα, τους έδειχνε το δρόμο προς τη γη της Επαγγελίας. Αυτός παρουσιάστηκε στον μάντη Bαλαάμ, όταν εκείνος ήθελε να καταραστεί τον Ισραηλιτικό λαό για να μη συνεχίσει το δρόμο προς τη Χαναάν. Αυτός παρουσιάστηκε και στον Ιησού του Nαυή απαντώντας του «Eγώ αρχιστράτηγος Kυρίου νυνί παραγέγονα».

Είναι γνωστό και το θαύμα του Αρχάγγελου Μιχαήλ στους Κολοσσούς της Φρυγίας. Στην περιοχή των Κολοσσών είχε αναβλύσει πηγή με αγιασμένο νερό που θεράπευε κάθε αρρώστια. Εκεί χτίστηκε ναός στο όνομα του Αρχάγγελου Μιχαήλ. Οι ειδωλολάτρες στράφηκαν εναντίον του ιερέα του ναού, τον οποίο όμως προστάτευσε ο Αρχάγγελος και σώθηκε. Οι ειδωλολάτρες δοκίμασαν τότε να εκτρέψουν το ρου ενός ποταμού για να πνίξουν τον ιερέα και να καταστρέψουν το ναό. Τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ επενέβη και με τη ρομφαία του έσκισε στα δυο τη γη και τα νερά χωνεύθηκαν μέσα. Έως σήμερα τα νερά των ποταμών χωνεύονται, γι' αυτό και το μέρος ονομάστηκε Χώναι.

Αυτά και άλλα πολλά ιστορούνται για τον Αρχάγγελο Μιχαήλ στις θεόπνευστες Γραφές. Για αυτό και μείς τον προβάλλουμε ως προστάτη και φύλακα της ζωής μας.

Όταν ο Εωσφόρος λόγω της υπερηφάνειας του εξεγέρθηκε κατά του Θεού, θέλησε να βάλει τον θρόνο του στον ουρανό και να γίνει όμοιος με το Θεό. Τον ακολούθησε ένα τάγμα Αγγέλων, το οποίο και αυτό αποσκίρτησε από το Θεό εξαιτίας της υπερηφάνειας του. Τότε εξέπεσαν και διώχτηκαν από τον ουρανό μαζί με τον αρχηγό τους τον Διάβολο. Και έγιναν όλοι τους σκοτεινοί αντί φωτεινοί. Δαίμονες αντί Άγγελοι.

Τότε ο μέγας αυτός αρχάγγελος Μιχαήλ, βλέποντας την ελεεινή έκπτωση των Αγγέλων, κατάλαβε την αιτία της πτώσης τους, και για αυτό με την υποταγή και την ταπείνωση την οποία έδειξε στο Δεσπότη Θεό, διεφύλαξε τόσον την δική του δόξα και λαμπρότητα, όσο και την δόξα των άλλων Αγγελικών ταγμάτων. Για την υποταγή του και την ταπείνωση αυτή, διορίστηκε από το Θεό Παντοκράτορα να είναι ο πρώτος των Αγγελικών τάξεων.

Κατά την περίοδο εκείνη ο αρχάγγελος Μιχαήλ συγκέντρωσε και ένωσε τις τάξεις των Αγγέλων, και φώναξε σ' αυτούς το "Πρόσχωμεν. Ήτοι ας προσέξωμεν και ας εννοήσωμεν, τι έπαθον ούτοι οι εκπεσόντες δαίμονες διά την υπερηφανίαν τους, οίτινες προ ολίγου ήτον μαζί με ημάς Άγγελοι. Kαι ας στοχασθώμεν τι μεν είναι ο Θεός, τι δε είναι ο Άγγελος. O μεν γαρ Θεός, είναι Δεσπότης και Δημιουργός ημών των Aγγέλων. Hμείς δε οι Άγγελοι, είμεθα δούλοι και κτίσματα του Θεού''. Και έτσι ύμνησε και δόξασε τον Θεό Παντοκράτορα, αναφωνώντας εκείνον τον θείο και αγγελικό ύμνο με όλους τους Αγγέλους, «Άγιος, Άγιος, Άγιος Kύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης αυτού».

Αυτή λοιπόν τη σύναξη των αγγέλων εορτάζουμε στις 8 Νοεμβρίου.


Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ

Μαζί με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ εορτάζεται και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Πολλές είναι οι επεμβάσεις και οι ευεργεσίες του τόσο στην Παλαιά Διαθήκη, όσο και στη Καινή Διαθήκη. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ήταν αυτός που παρουσιάστηκε στον Δανιήλ και εξήγησε το όραμα που είδε περί των βασιλέων Mήδων, Περσών και Ελλήνων (Δαν. 8,16). Και πάλιν ο Γαβριήλ φανέρωσε στον Δανιήλ, ότι μετά από εβδομήντα χρόνια θα κρατήσει η αιχμαλωσία των Ισραηλιτών, και μετά από τετρακόσια ενενήντα επτά χρόνια θα έρθει ο Χριστός (Δαν. 9,21-25). Ο Γαβριήλ ήταν αυτός που έφερε την είδηση στην γυναίκα του Mανωέ, ότι θα γεννήσει τον Σαμψών.

Και στην Καινή Διαθήκη ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ήταν αυτός που έφερε την είδηση στον Ιωακείμ και την Άννα, ότι θα γεννήσουν την κυρία και Δέσποινα Θεοτόκο.

Αυτός είναι που έφερε την είδηση στον Ζαχαρία ότι θα γεννήσει τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Ο Γαβριήλ έτρεφε και την Αειπάρθενο Μαρία δώδεκα χρόνια μέσα στα Άγια των Aγίων με ουράνια τροφή. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ έφερε την χαρμόσυνη είδηση στην Θεοτόκο, ότι θα γεννήσει από Πνεύμα Άγιο τον Yιό και Λόγο του Θεού. Αυτός παρουσιάστηκε στο όραμα του Ιωσήφ και του είπε να μη φοβηθεί, αλλά να παραλάβει τη Mαριάμ ως γυναίκα του, επειδή το παιδί που θα γεννήσει προέρχεται από Πνεύμα Άγιο. Αυτός παρουσιάστηκε και στους ποιμένες και τους έφερε την είδηση ότι γεννήθηκε ο Σωτήρας του κόσμου Xριστός. Και αυτός σε όραμα είπε στον Ιωσήφ να πάρει το Θείο Βρέφος και την Μητέρα του και να φύγει στην Αίγυπτο. Και πάλι αυτός ξαναείπε στον Ιωσήφ να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Πολλοί από τους ιερούς μελετητές και ασματογράφους γνωματεύουν, ότι ο θείος Γαβριήλ ήταν ο Άγγελος ο οποίος κύλισε την βράχο από το μνημείο του Ιησού. Και αυτός ήταν που έφερε το μήνυμα στις Μυροφόρες για την Ανάσταση του Κυρίου. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ήταν αυτός που υπηρέτησε το Μυστήριο της ένσαρκης οικονομίας του Θεού Λόγου από την αρχή ως το τέλος. Για αυτό και η Εκκλησία του Χριστού αποφάσισε να συνεορτάζει μαζί τους δύο Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, και να επικαλείται την χάρη και τη βοήθεια τους.


Εορτές που είναι αφιερωμένες στους αγγέλους.

- Η Δευτέρα είναι αφιερωμένη στα τάγματα των Ουράνιων Δυνάμεων.

- Η Σύναξη των Αρχιστράτηγων Μιχαήλ και Γαβριήλ στις 8 Νοεμβρίου. Την ημέρα αυτή είναι και η εορτή της Πολεμικής μας Αεροπορίας. Τηρώντας την αρχαία παράδοση, η Εκκλησία τελεί την εορτή της συνάξεως των αρχιστράτηγων Μιχαήλ και Γαβριήλ και όλων των επουρανίων δυνάμεων σε ανάμνηση της αποστασίας του σατανά. Όταν ο αρχάγγελος Μιχαήλ είδε το σατανά πεσόντα, κάλεσε τις ουράνιες δυνάμεις. Αναφώνησε «πρόσχωμεν» και ύμνησε με τους υπόλοιπους αγγέλους το Θεό. Αυτή η συγκρότηση ονομάστηκε σύναξη των ασωμάτων, δηλαδή ένωση και ομόνοια των αγαθών αγγέλων.

Ένα μέρος από τους αγαθούς αγγέλους έχοντας ως επικεφαλής τους τον Εωσφόρο εξαιτίας της υπερηφάνειας και του εγωισμού ήρθαν εναντίον του Θεού. Έτσι εξέπεσαν από την αγαθότητα και μεταβλήθηκαν σε πονηρά πνεύματα, τους δαίμονες. Αντιστρατεύονται το θέλημα του Θεού και υποβάλλοντας τους ανθρώπους σε διάφορους πειρασμούς προσπαθούν να τους απομακρύνουν από τη σωτηρία και από τον Θεό. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: « κάθε κακία επινοήθηκε από αυτούς όπως και τα ακάθαρτα πάθη. Και τους δόθηκε η παραχώρηση να προσβάλλουν τον άνθρωπο, δεν μπορούν όμως να εξαναγκάσουν κανέναν. Σε μας υπάρχει η δυνατότητα να δεχτούμε ή να μην δεχτούμε την προσβολή».

- Η Σύναξη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στις 26 Μαρτίου.

- Η Σύναξη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ «εν τω Άδειν» στις 11 Ιουνίου. Στη σκήτη του Πρωτάτου που βρίσκεται στις Καρυές της ιεράς μονής Παντοκράτορος υπάρχει λάκκος που έχει διάφορα κελιά. Σε ένα από αυτά το οποίο ήταν αφιερωμένο στην Παναγία κατοικούσε ένας ιερομόναχος με τον υποτακτικό του. Ένα Σάββατο βράδυ που ο γέροντας ήταν στο Πρωτάτο και ο υποτακτικός ετοιμαζόταν να αναγνώσει την ακολουθία του, ήρθε στο κελί του ένας ξένος και ζήτησε να φιλοξενηθεί. Έψαλλαν μαζί την ακολουθία, όταν όμως έφτασαν στην Τιμιωτέρα ο μοναχός έψαλλε μόνο «την Τιμιωτέρα των Χερουβείμ», ο ξένος μοναχός όμως έψαλλε «Άξιον εστί ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον την αειμακάριστον και παναμώμητον και Μητέρα του Θεού ημών» και στη συνέχεια πρόσθεσε και το «την Τιμιωτέραν...» έως τέλους. Ο Αγιορείτης μοναχός θαύμασε τον ύμνο και ζήτησε από τον ξένο να του τον γράψει. Επειδή δεν είχε χαρτί και μολύβι ο ξένος χάραξε τον ύμνο με το δάχτυλο του σε μάρμαρο και αμέσως εξαφανίστηκε. Η μαρμάρινη πλάκα στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη και από την εποχή εκείνη ο αρχαγγελικός αυτός ύμνος ψάλλεται από όλους τους Ορθοδόξους. Η εικόνα στην οποία εψάλλει ο ύμνος ονομάζεται «Άξιον Εστί» και φυλάσσεται στο Πρωτάτο, στον κεντρικό ναό των Καρυών του Αγίου Όρους. Ο ύμνος έχει ως εξής: «Άξιον εστίν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον, την Μητέρα του Θεού ημών. Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν την όντως Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν».

- Το θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στους Κολοσσούς της Φρυγίας, το εν Χώναις στις 6 Σεπτεμβρίου. Στην περιοχή των Κολοσσών είχε αναβλύσει πηγή με αγιασμένο νερό που θεράπευε κάθε αρρώστια. Εκεί χτίστηκε ναός στο όνομα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Οι ειδωλολάτρες στράφηκαν εναντίον του ιερέα του ναού, τον προστάτευσε όμως ο Αρχάγγελος και σώθηκε. Οι ειδωλολάτρες δοκίμασαν τότε να εκτρέψουν το ρου ενός ποταμού για να πνίξουν τον ιερέα και να καταστρέψουν το ναό. Τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ επενέβη και με τη ρομφαία του έσκισε στα δυο τη γη και τα νερά χωνεύθηκαν μέσα. Έως σήμερα τα νερά των ποταμών χωνεύονται. Γι' αυτό και το μέρος ονομάστηκε Χώναι.

Ἀπολυτίκιον - Ἦχος δ’.

Τῶν οὐρανίωv στρατιῶν Ἀρχιστράτηγοι, δυσωποῦμεv ὑμᾶς ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵvα ταῖς ὑμῶv δεήσεσι, τειχίσητε ἡμᾶς, σκέπῃ τῶν πτερύγωv, τῆς ἀΰλου ὑμῶν δόξης, φρουροῦvτες ἡμᾶς προσπίπτοντας, ἐκτεvῶς καὶ βοῶντας· Ἐκ τῶν κινδύνων λυτρώσασθε ἡμᾶς, ὡς Ταξιάρχαι τῶν ἄνω Δυνάμεων.

Αναδημοσίευση κειμένου από: http://users.sch.gr/aiasgr

Περισσότερα...

Δε συναινούμε στην κατάργηση των συμβόλων

Είναι αλήθεια ότι όσο κι αν θέλουν κάποιοι να ισοπεδώσουν και να αποπνευματοποιήσουν τη ζωή μας, η ζωή και η κοινωνία δεν είναι επίπεδη και μονοσήμαντη. Δεν είμαστε κτηνώδεις υπάρξεις χωρίς βαθύτερο πνευματικό κόσμο, ανάταση στον κόσμο των ιδεών, λειτουργικότητα με σύμβολα και εικόνες. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται. Πίσω από κάθε λόγο και πράξη κρύβεται ένας ολόκληρος κόσμος απόψεων και ιδεών.

Οι άλλοι ζώντες οργανισμοί βλέπουν αυτό που υπάρχει μπροστά τους, μονοσήμαντα. Για τον άνθρωπο όμως ισχύει το γνωστό: «μια εικόνα = χίλιες λέξεις». Το μυαλό μας δουλεύει ακατάπαυστα σαν τον πιο τέλειο ηλεκτρονικό υπολογιστή. Κάνει συνδυασμούς, αφαιρέσεις αναγωγές, αναμνήσεις, προσθέσεις, πλάθει με τη φαντασία, αναπλάθει γεγονότα, σχηματίζει άποψη, ενεργοποιεί μηχανισμούς ψυχής και σώματος. Εγείρει συναισθήματα, λαμβάνει αποφάσεις από αυτό που βλέπει. Συγκινείται ή και εξοργίζεται. Κι όλος αυτός η δημιουργική παραγωγή και η πνευματική καρποφορία ξεκινάει πολύ συχνά από μια εικόνα.

Τι, μόνο από μια εικόνα μόνο; Έχει γραφεί ότι ένας νέος, έφηβος μάλλον, αρεσκόταν να ακούει μια συγκεκριμένη μουσική κλασσικής μορφής. Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, η μητέρα όντας σε ενδιαφέρουσα σ΄αυτόν κατάσταση άκουγε η ίδια τη συγκεκριμένη μουσική. 

Μια οσμή που χτυπά τα ρουθούνια μας, ένας καπνός που άνω θρώσκει από την καμινάδα του πατρικού μας σπιτιού στο χωριό, το θρόισμα των φύλλων και ο φλοίσβος των κυμάτων, τα κουδούνια των κοπαδιών που βόσκουν, η καμπάνα της εκκλησίας μας, η σημαία στις εθνικές γιορτές και ο μαυροπίνακας με την κιμωλία, όλα αυτά ξυπνάνε μέσα μας χιλιάδες αναμνήσεις και συγκινήσεις. Έτσι δεν είναι;

Θυμόμαστε το οικογενειακό τραπέζι και τα γλυκά της μητέρας μας, το βράδυ γύρω από το τζάκι με τους παππούδες, τον εκκλησιασμό της Κυριακής, τις εθνικές γιορτές και την ιστορία μας, το σχολείο και τα παιδικά μας χρόνια και τους σχολικούς μας φίλους, δασκάλους και συμμαθητές…

Οι αναρχικοί γράφουν στους τοίχους ένα σύνθημα εν μέρει σωστό: «Μοναδική πατρίδα μας τα παιδικά μας χρόνια». Δηλ. εκεί ανατρέχουμε, ο άνθρωπος είναι ό,τι είναι παιδί, περνούσαμε ξένοιαστα , ο κόσμος σήμερα είναι σκληρός και ανάλγητος…

Αυτό λοιπόν που ξυπνά μέσα μας τον κόσμο των αναμνήσεων και των ιδεών, των γεγονότων που σημάδεψαν τη ζωή μας και την προσωπικότητά μας, ο μοχλός αυτός που διεγείρει την συχνά υπνώττουσα ψυχή μας, είναι, λέγεται, έγινε, λειτουργεί ως σύμβολο. Το σύμβολο αποκαλύπτει, συγκαλύπτει, υπενθυμίζει, ανεβάζει, αναζωπυρώνει, αναμοχλεύει τα πάντα μέσα μας. Πέρα από τη χρηστική του ιδιότητα την ρεαλιστική και πραγματική, πχ η Σημαία: είναι η ταυτότητα και η περίληψη της Πατρίδας της Ιστορίας των αγώνων και του έθνους, είναι μπροστά στο στράτευμα σε κάθε δημόσιο κτήριο κλπ λειτουργεί κυρίως ως σύμβολο.

Ας πούμε λοιπόν για τη Σημαία: είναι ένα πολυσήμαντο σύμβολο: για τους αγωνιστές που πάλεψαν, η ζωηρή ανάμνηση και το νόημα του αγώνα, για τους αναπήρους που τραυματίστηκαν το νόημα της θυσίας, για τα παιδιά τους που έμειναν ανυπεράσπιστα και ορφανά η απάντηση στα αδυσώπητα «γιατί» της ζωής, για τους στρατιώτες σήμερα που έδωσαν σχετικό όρκο η συμπεριφορά τους στο μέλλον, για τους μαθητές με τις εθνικές ενδυμασίες οι οραματισμοί, για τους σπουδαστές της ιστορίας η ερμηνεία των εθνικών περιπετειών και επιτυχιών, για τους αρχαιολόγους η ανακάλυψη της μυστικής δύναμης της φυλής…Σε όλους κάτι ξυπνά μέσα τους… Να το σύμβολο…

Τώρα αν αυτή τη σημαία τη βάλω κονκάρδα στο πέτο του σακακιού μου, την κρεμάω νύχτα και μέρα στο σπίτι μου, είναι μεσίστια σήμερα για κάποιο λόγο στη Δημαρχία ή την καίω στο Σύνταγμα, όλα αυτά κάτι λένε, έχουν το δικό τους συμβολισμό και «ο νών νοείτω»…

Το ίδιο και με την καμπάνα της Εκκλησίας. Δεν είναι μόνο που μας ξυπνάει για να μας πεί ότι ο ναός της ενορίας μας λειτουργεί, ότι προϊόντος του χρόνου χτυπά και φανερώνει το σημείο της ακολουθίας που βρισκόμαστε και θέλουμε - και πρέπει - να πάμε όλοι στην Τρίτη καμπάνα, δηλ. στη δοξολογία, έσχατο όριο συμμετοχής μας - μη υπερβάσιμο -, αλλά συμβολίζει και τη φωνή της μητρός Εκκλησίας που καλεί τα παιδιά της σε ιερή σύναξη, σε πνευματική αφύπνιση και μετάνοια, σε ετοιμότητα εν όψει του θανάτου και της κρίσεως. Συμβολίζει επίσης και διαλαλεί την νίκη του Αναστημένου Κυρίου στα πέρατα του κόσμου και την σωτηρία των πιστών από τον κατακλυσμό της αμαρτίας, την εξάπλωση του θείου λόγου ώστε να μαθητευθούν πάντα τα έθνη.

Γιατί άραγε ο Πατροκοσμάς από κεί που περνούσε φεύγοντας εις ανάμνηση του περάσματος και της ιεραποστολικής διελεύσεώς του έμπηγε και άφηνε ένα Σταυρό. Τι σήμαινε ο Σταυρός εκεί του Κυρίου; Πρώτον ότι πέρασε ο άγιος του Θεού και τους είπε κάποια άγια πράγματα. Δεύτερον ότι ο Σταυρός ήταν παρηγοριά και δύναμη για του υπόδουλους που σήκωναν κι αυτοί τον Σταυρό της πικρής δουλείας. Τους θύμιζε την υπομονή και το μαρτύριο του Σταυρού του Κυρίου. Ο Σταυρός είναι όπλο κατά του διαβόλου, είναι κυριαρχία όπως έλεγε και ο Ρ. Φερραίος: να υψώσωμε όλοι το σταυρό κι όχι το μισοφέγγαρο. Τέλος σήμαινε ότι ο τόπος εκείνος ήταν ορθόδοξος και ελληνικός.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν τώρα πόσο απελπιστική και τραγικά πεζή είναι η συνείδηση των ανθρώπων εκείνων που αν και γεννήθηκαν χριστιανοί και βαπτίστηκαν ορθόδοξοι, σαν τον Ιουλιανό τον Παραβάτη κι αυτοί, θέλουν να καθαιρέσουν και αποκαθηλώσουν τα ιερά σύμβολα. Να κλείσουν την καμπάνα δηλ. το στόμα της Εκκλησίας και θέλουν να κατεβάσουν εικόνες και σταυρούς από τις αίθουσες των σχολείων και των δικαστηρίων. Έτσι άχρωμες και άοσμες και ανούσιες θέλουν να κάνουν και τις δικές μας ψυχές. Αλλά εδώ είναι ορθόδοξη Ελλάδα και ελληνορθόδοξη πλειοψηφία και δεν θα επιβάλλουν οι μειονότητες το θέλω τους και το θρησκευτικό τους – κυρίως μουσουλμανικό – χρώμα στη γαλανόλευκη και σταυρώσιμη μαρτυρική αυτή χώρα. Δεν φτάνει που ήρθαν εδώ ακάλεστοι, δεν θα βάλουν και την σφραγίδα τους στην ελληνική πραγματικότητα.

Να πούμε και κάτι άλλο για τα σύμβολα, για να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμή τους. Πριν από λίγο καιρό η τουρκική υπηρεσία προστασίας του πολίτη – αντίστοιχη με τη δική μας, μαζί με το μισοφέγγαρο που έχουν οι μουσουλμάνοι έβαλαν και τον βυζαντινό δικέφαλο αετό. Τι ήθελαν να δείξουν με το εκπληκτικό αυτό γεγονός; Το είπαν άλλωστε οι ίδιοι: είμαστε βυζαντινοί εμείς οι μουσουλμάνοι δηλαδή της τουρκίας. Λίγοι ήταν οι σελτζουκίδες που ήλθαν από την ανατολή, από την Μογγολία. Εμείς ήμαστε ανατολίτες βυζαντινοί και έχουμε πολιτισμό, παράδοση και κληρονομιά εδώ.

Όλοι λοιπόν έχουν τα σύμβολά τους. Όλοι οι λαοί, η Ιταλία τον πύργο της Πίζας, η Γαλλία τον Πύργο του Άϊφελ, η Αγγλία το ρολόϊ Μπίγκ Μπέν, η Κωνσταντινούπολη την Αγιά Σοφιά χωρίς τους μιναρέδες ασφαλώς, η Αθήνα την Ακρόπολη χωρίς τα πανώ βεβαίως, το Πατριαρχείο τον δικέφαλο αετό που κοιτάει σε ανατολή και δύση και σκεπάζει με τα φτερά του τους όπου γης υπόδουλους Έλληνες.

Σε μας πιο είναι το σύμβολό μας; Είναι ο ΣΤΑΥΡΟΣ: Σύμβολο, στολίδι, όπλο και βοήθεια και σήμα κατατεθέν. Και είναι κρίμα να γεμίζουμε τα αυτοκίνητά μας με πέταλα και σκόρδα, φούντες και μάτια, τα οποία δυστυχώς η εμπορευματοποίηση κάποιων μοναστηριών τα έχει συνδυάσει και με την εικόνα της Παναγίας: από τη μια μεριά το μάτι και από την άλλη η Κυρία Θεοτόκος. Να πιάσουμε δηλαδή ως πελάτες και από τις δυό μεριές, και τους προληπτικούς και τους «ευλαβείς βλαμμένους» που έλεγε και ο π. Παϊσιος. Δεν συμβιβάζονται αυτά. Πρωτίστως είναι ασέβεια το ξεμάτιασμα με την πίστη εικονιζόμενα μαζί. Δεύτερον ούτε το πέταλο φέρνει γούρι ούτε το μάτι διώχνει τη βασκανία. Παιδαριώδης αντίληψη η έννοια αυτή. Ακόμη, φτάνει μια βόλτα στις ανακυκλώσεις των αυτοκινήτων και θα μας πείσει ότι εκεί βρίσκονται πολλά παρ μπρίζ γεμάτα φούντες και σκόρδα, σπασμένα δυστυχώς…

Άλλος κρεμάει τον σταυρό στ΄αυτιά, κέρατα και βλήματα στο στήθος, βραχιόλια και εξισορροπητικά περιδέραια και περικάρπια. Φόρεσε ένας ποδοσφαιριστής ή ένας τραγουδιστής ένα λάστιχο στο χέρι δήθεν για τον καρκίνο ή για το περιβάλλον και τι έγινε; Πρέπει αβασάνιστα και μιμητικά να τον μιμηθούμε όλοι; Τι συμβολίζουν όλα αυτά; Τι συμβολίζουν τα τατουάζ, και που τα κάνουν, τι συμβολίζουν τα σκουλαρίκια, και που τα βάζουν… Να τα σύγχρονα σύμβολα, τα απαράδεκτα και ανεπιθύμητα. Εμείς ξέρουμε: οι ανάποδοι σταυροί του σατανισμού, ο σπασμένος και ανάποδος σταυρός του δήθεν σήματος της ειρήνης, η σβάστικα του ναζισμού, η πυραμίδα με το μάτι των ιλλουμινάτι και πεφωτισμένων δήθεν, δηλ. των αποκρυφιστών, οι χειραψίες και οι τελείες των μασώνων, το ανεστραμμένο τρίγωνο της σατανικής τριάδας, τα μαύρα νύχια των μαυροτελεστών, οι δράκοι του κινέζικου θρησκευτικού πανθέου, η μορφή του λύκου που κάνουν με τα χέρια τους οι «γκρίζοι λύκοι», το σφυροδρέπανο του μαρξισμού, που βασίλευσε επί δεκαετίες αντί του σταυρού στις κομμουνιστικές χώρες και τώρα δε θέλουν να το δούνε ούτε ζωγραφιστό μπροστά τους, η εικόνα του Μουσταφά Κεμάλ, που υπάρχει σε κάθε στροφή δρόμου στην Τουρκία, η σατανική ευλογία που κάνουν οι ροκάδες στις συναυλίες τους… Όλα αυτά έχουν κάποιο συμβολισμό και δεν πρέπει καθόλου να μας αγγίζουν τους χριστιανούς.

Εμείς έχουμε σύμβολα με θεϊκό περιεχόμενο: τον Σταυρό, το καράβι της σωτηρίας, την άμπελο την αληθινή, τον ορφέα με τον αυλό της διδασκαλίας, δηλ. τον Χριστό, το ψάρι, δηλ. το «Ι.Χ.Θ.Υ.Σ». Όλα αυτά που βρίσκονταν στις κατακόμβες βγαλμένα μέσα από τη Βίβλο και χρησιμοποιούμενα ως συνθήματα από τους χριστιανούς για να μη τους καταλαβαίνουν τότε οι διώκτες. Έχει κι ο διάβολος τα σύμβολά του…. Έχει όμως πρωτίστως και ο Θεός.

Θα θέλαμε να επιστήσουμε την προσοχή στους αλλοιωμένους σταυρούς που κρεμάνε κάποιοι στο λαιμό τους δήθεν από μοντερνισμό. Όχι! Είναι ασέβεια και κακοδαιμονία η χάριν επιδείξεως ανάρτηση στον εαυτό μας αδιευκρίνιστων συμβόλων που αντί για ευλογία φέρνουν κατάρα. Δεν είναι δυνατόν να φοράμε ή να κρεμάμε πάνω μας σχέδια και σύμβολα θρησκευτικής αποχρώσεως και δαιμονικής υφής και να μη ενδιαφερόμαστε, και κυρίως οι γονείς για τα παιδιά τους, τι συμβολικό περιεχόμενο κατέχουν όλα αυτά τα κινέζικα, βουδδιστικά χαϊμαλιά και ανατολίτικα περίεργα σχεδιάσματα. Ας μη μιλήσουμε για τα καρναβάλια και τις ενδυμασίες τους… Ούτε για τα σύμβολα, σχήματα, εικόνες και γράμματα της όντως σατανικής τράπουλας. Ούτε είναι χριστιανικό να έχουμε πάνω μας απεικονίσεις με ανήθικα υπονοούμενα και με αισχρές παραπομπές. Δε φτάνει που ζούμε σε μια έκλυση των ηθών και η αμαρτία κολυμπάει στο δρόμο, δεν είναι καθόλου σεμνό να την διαφημίζουμε κιόλας.

Όλα αυτά δεν είναι ξένα προς την προσωπικότητά μας. Δεν μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι αυτό που φορώ ή κρεμώ πάνω μου είναι κάτι άσχετο με την ψυχή μου. Όπως λέγει η Γραφή «και βήμα ποδός και γέλως οδόντων και κάθισμα και έγερσις, όλα μαρτυρούν περί του ανδρός». Ο ίδιος άνθρωπος είναι και μέσα και έξω. Κάθε κίνησή μας είναι έκφραση του εσωτερικού μας κόσμου. Φανερώνεται το ιδεολογικό υπόβαθρο και το περιεχόμενο της πίστεως, καθώς επίσης και ο εννοιολογικός προσανατολισμός μας. Εμάς τους χριστιανούς ιδιαιτέρως μας διαβάζουν όλοι. Είμαστε «επιστολή Χριστού γινωσκομένη και αναγινωσκομένη υπό πάντων». Πρέπει με όλα να δίνουμε τη μαρτυρία του Χριστού.

Σύμβολο δεν είναι και το 666 που λένε μερικοί ότι δεν είναι τίποτε; Ας μας πούνε ποιός άγιος λέγει ότι δεν είναι τίποτε. Δεν σκέφτονται τη Γραφή και τι λέγει; Είναι το σύμβολο του αντιχρίστου. Άλλο ο σταυρός του Χριστού και άλλο το βέβηλο χάραγμα του ονόματος και του αριθμού του αντιχρίστου. Τί λέμε στον Μ. Αγιασμό και στις Βαπτίσεις; «Συντριβήτωσαν υπό την σημείωσιν του Τιμίου Σου Σταυρού πάσαι αι εναντίαι δυνάμεις». Ένα σύμβολο κάνουμε μέσα στο νερό και το νερό αυτό παραμένει αναλλοίωτο εις αιώνας αιώνων…

Εξάλλου μέσα στον Ορθόδοξο Ναό υπάρχουν πλήθος συμβολισμοί. Ο άνθρωπος διευκολύνεται και από τους συμβολισμούς και τις αναγωγικότητες των αγιογραφιών, εικόνων, ιερών σκευών και των ειδών ευλαβείας, από τα ιερά αντικείμενα και τα άμφια των ιερών. Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Το κάθε τι έχει μελετηθεί σχολαστικά και έχει τη δική του χρησιμότητα και σημασία. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας όρισαν οι πιστοί μπαίνοντας στο Ναό για να συμμετάσχουν στη θεία Λατρεία και την Ευχαριστιακή Σύναξη, να εγκαταλείπουν προς ώρας τα εγκόσμια και να εισέρχονται στη σφαίρα του υπεραισθητού. Γι αυτό τα πάντα μέσα στο Ναό έχουν το βαθύτερο συμβολισμό τους, ώστε να δίνονται στους πιστούς σωστικά μηνύματα.

Ας κρατήσουμε λοιπόν τα άγια και ευλογημένα σύμβολα της Εκκλησίας και της Πατρίδος, τα οποία μας παρέδωσε η πίστη και η ευσέβεια των προγόνων μας και εν αγίω Πνεύματι μέσα στα χρόνια οικοδομήθηκαν και τα οποία μας ανεβάζουν αναγωγικά και μυσταγωγικά σε άλλες σφαίρες και πραγματικότητες, ωφέλιμες για την ψυχή μας, την Εκκλησία μας και το Έθνος μας.

Η κατάργηση των Συμβόλων θα φέρει σιγά σιγά και την αναίρεση των όσων εκφράζουν και συμβολίζουν και αυτό θα είναι η καταστροφή μας. Η ζωή μας θα γίνει άχρωμη, άνοστη και α-νόητη!

Δεν είναι φανταστικό το σενάριο, μετά την καθαίρεση του σταυρού, την αφωνία της καμπάνας, να ζητηθεί και η αφαίρεση του ράσου των ιερέων γιατί θυμίζει Θεό και Ορθοδοξία και στενοχωρεί τους αλλοθρήσκους.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός που δειλά δειλά εμφανίστηκε σημαία ελληνική χωρίς το σημείο του Σταυρού στο πανί το γαλανό και το άσπρο. Έβγαλαν το σταυρό από το κοντάρι, θέλουν να βγάλουν το σταυρό τελείως, κατάργησαν τις παρελάσεις, έβγαλαν το «εθνική – εθνικό» από τράπεζες και υπουργεία, το Μακεδονίας Θράκης, Αιγαίου και το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας πήγαν κατά το κοινώς λεγόμενο περίπατο… προφανώς «για να τα βρούμε με τους απέναντι».

Όλα αυτά σηματοδοτούν άρνηση όχι μόνο των συμβόλων, αλλά και της πατρώας ευσέβειας και της φιλοπατρίας και των εθνικών ιδανικών και όλων εκείνων των σωστικών στοιχείων της παραδόσεώς μας.

Από την άλλη μεριά η υιοθέτηση των ιδιαιτεροτήτων των αλλογενών, που κι αν μας είναι συμπαθείς, [δεν μπορούμε να μη υπογραμμίσουμε την αλλοιθωρίζουσα στάση της εξουσίας υπέρ αυτών και σε βάρος την γηγενών], μόνο καλό δε θα φέρει. Αυτός είναι ένας ρατσισμός προς τα έσω, πλήττει την πλειοψηφία και σε λίγο θα νοιώθουμε εμείς ξένοι στη χώρα μας.

Όσοι πιστοί και όσοι Έλληνες να κρατήσουμε ψηλά τα σύμβολα, γιατί εκφράζουν ένα τρόπο ζωής σε ένα τόπο που μας χάρισε ο Θεός δια των Πατέρων μας και δεν θέλουμε τίποτε από όλα αυτά να χάσουμε.

Θεός φυλάξοι!

Αναδημοσίευση από: Χριστιανική Εστία Λαμίας (sites.google.com/site/xrestia)

Περισσότερα...