Οι παρακλητικοί κανόνες προς την Παναγία μας

Στην ανάρτησή μας αυτή θα αναφερθούμε στους παρακλητικούς κανόνες που ψάλλουμε προς την Παναγία μας, καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, ιδιαιτέρως όμως κατά την περίοδο του Δεκαπενταυγούστου, μέσα από το βιβλίο "Λογική Λατρεία", (Θεσσαλονίκη 1971), του Ιωάννου Μ. Φουντούλη.

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας της Παναγίας μας. Η μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως, της μνήμης της Θεοτόκου, που ετέθη ακριβώς στο μέσον του μηνός αυτού, ήταν αιτία και όλες οι ημέρες του να πάρουν σιγά – σιγά έναν θεομητορικό χαρακτήρα.

Οι δεκατέσσαρες πρώτες ήμερες μπορούμε να πούμε ότι είναι τα προεόρτιά της και οι υπόλοιπες τα μεθέορτα, η παράταση της μεγάλης αυτής θεομητορικής εορτής.

Κατά την αυστηρά εορτολογική τάξη, προεόρτιος ήμερα είναι μόνο η παραμονή, η 14η του μηνός, κατά την όποια και μόνο υπάρχουν ειδικά τροπάρια στην εκκλησιαστική ακολουθία. Αλλά το λειτουργικό έθιμο, που σήμερα αποτελεί πια γενικώς καθιερωμένη παράδοση, συνέδεσε όλες τις προ της εορτής ημέρες με την προπαρασκευή για τον εορτασμό της μνήμης της Παναγίας, αφ’ ενός μεν με την προπαρασκευαστική νηστεία, αφ’ ετέρου δε με τη ψαλμωδία των παρακλητικών κανόνων προς αυτήν μετά τον εσπερινό των ήμερων αυτών.

Η μεθέορτος πάλι περίοδος κατά το ισχύον τυπικό λήγει την 23η Αυγούστου, ήμερα κατά την οποία «αποδίδεται» η εορτή, τα Εννιάμερα. Πάντοτε όμως κατά το παρελθόν υπήρχαν τάσεις παρατάσεως του εορτασμού. Έτσι σε πολλά μοναστήρια της Κωνσταντινουπόλεως και του Αγίου Όρους η εορτή απεδίδετο την 28η Αυγούστου. Διάταγμα εξ άλλου του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ του Παλαιολόγου όριζε να εορτάζεται η μνήμη της Θεοτόκου καθ’ όλο τον Αύγουστο μήνα από την 1η μέχρι την 31η. Σε ανάλογο τάση φαίνεται ότι οφείλεται και η τοποθέτηση στην 31η του Αυγούστου της εορτής της καταθέσεως της Τίμιας Ζώνης της Θεοτόκου στην Αγία Σορό, που βρισκόταν στο ναό της Θεοτόκου στα Χαλκοπρατεία της Κωνσταντινουπόλεως. Κατά τον τρόπο αυτόν ο θεομητορικός μήνας, άλλα και ολόκληρο το έτος, που έληγε την 31η Αυγούστου, σφραγιζόταν με μία θεομητορικού χαρακτήρα εορτή.

Κατά τον Αύγουστο, λοιπόν, τον μήνα της Παναγίας, στους ναούς μας, και μάλιστα στα προσκυνήματα τα αφιερωμένα στο όνομά της, θα συντρέξουν οι πιστοί μας για να υμνολογήσουν την Μητέρα του Θεού και να αναφέρουν σ’ αυτήν τη θλίψη και τις αγωνίες τους. Και δικαίως, γιατί η Θεοτόκος είναι η λογική κλίμακα που κατέβασε τον Θεό στον κόσμο και ανέβασε τον άνθρωπο στον Θεό. Είναι ο κρίκος που συνέδεσε τον ουρανό με τη γη, που έδωσε στον Θεό την σάρκα, ώστε να γίνει, από άκρα φιλανθρωπία, ο Λόγος του Θεού «ομοούσιος ημίν κατά την ανθρωπότητα», σαρξ εκ της σαρκός και οστούν εκ των οστέων του ανθρωπίνου σώματος. Και στην παρρησία της μητέρας Του, που την άφησε πεθαίνοντας στον σταυρό στο πρόσωπο του Ιωάννου και για δική μας μητέρα, καταφεύγουν τώρα τα παιδιά της, οι αδελφοί του Χριστού. Δεν ήταν η διαθήκη Του αυτή, που την έγραψε επάνω στον αιματοβαμμένο σταυρό Του, όταν βλέποντας «την μητέρα και τον μαθητήν παρεστώτα, ον ηγάπα» είπε προς αυτήν το «Ιδού ο υιός σου» και προς τον μαθητή «Ιδού η μήτηρ σου»; Με το θάρρος λοιπόν και την αγάπη των παιδιών προς την μητέρα απευθύνεται ο λαός του Θεού προς την Θεοτόκο, για να διαβιβάσει εκείνη τα αιτήματα του προς τον Υιό και Θεό της, χρησιμοποιώντας και πάλι την παρρησία της μητέρας. Γιατί μέσα στο μυστικό σώμα του Χρίστου, την Εκκλησία, νεκροί δεν υπάρχουν. Όλοι ζουν εν Χριστώ και συνεχίζουν και στον ουρανό τις προσευχές και τις δεήσεις για τα μέλη της Εκκλησίας που ζουν στη γη και αγωνίζονται τον καλόν αγώνα της χριστιανικής ζωής, όπως ακριβώς και οι ζώντες στον κόσμο τούτο δέονται για τους άλλους αδελφούς των, ζώντας ή κεκοιμημένους. Και πολύ περισσότερο η Θεοτόκος στη δόξα του ουρανού δεν παύει να εκτελεί το έργο της μεσιτείας που έκαμε και στη γη. Όπως στο γάμο της Κανά ενδιαφέρθηκε για τη χαρά των ανθρώπων και ζήτησε και πέτυχε από τον Χριστό την θαυματουργική Του επέμβαση, έτσι και μεταστάσα από τη γη δεν εγκατέλειψε τη γη, αλλά διαρκώς διαβιβάζει τις αιτήσεις μας προς τον Υιό και Θεό της. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι η «προστασία» η «ακαταίσχυντος» και η «μεσιτεία» η «αμετάθετος», που δεν παραβλέπει τις ικετευτικές μας φωνές, αλλά αντιλαμβάνεται και προφθάνει στη βοήθεια εκείνων που έχουν ανάγκη, όπως πολύ χαρακτηριστικά ψάλλει ο ποιητής του γνωστού κοντακίου.

Σ’ αυτήν λοιπόν τη θεολογική βάση στηρίζεται η Εκκλησία όταν κατά τις πρώτες ημέρες του μηνός αυτού ψάλλει στους ναούς μας τους παρακλητικούς κανόνας προς την Παναγία. Θα ενώσομε και εμείς μαζί με τον υπόλοιπο λαό του Θεού τη φωνή μας και θα απευθύνομε προς αυτήν τους ωραίους ύμνους, που συνέθεσαν οι ιεροί ποιητές της Εκκλησίας μας, οι πνευματοκίνητοι συντάκτες των ιερών αυτών ακολουθιών. Αυτές ακριβώς τις παρακλητικές ακολουθίες θα δούμε σήμερα. Το θέμα είναι και επίκαιρο και πρακτικώς χρήσιμο, αφού κατά τις απογευματινές ώρες σημαίνουν οι καμπάνες των εκκλησιών μας και μας καλούν σ’ αυτές.

Οι δύο ακολουθίες αυτές, μας είναι γνωστές με το όνομα «Μικρός» και «Μέγας παρακλητικός κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον». Έτσι επιγράφονται στα λειτουργικά μας βιβλία. Στην πραγματικότητα όμως είναι κάτι το ευρύτερο. Ο κανών είναι μέρος μόνο της όλης ακολουθίας, το μεγαλύτερο και ίσως το πιο εντυπωσιακό. Είναι το στοιχείο που με την εναλλαγή του διαφοροποιεί την κατά τα άλλα όμοια ακολουθία σε δύο, που για να διακρίνονται ονομάζονται η μία «Μεγάλη Παράκλησις» και η άλλη «Μικρά». Και οι δύο κανόνες έχουν ίσο αριθμό τροπαρίων, 32 τροπάρια ο καθένας-τέσσαρα σε κάθε ωδή, του μεγάλου όμως κανόνα τα τροπάρια και οι ειρμοί, από τους οποίους εξαρτώνται τα τροπάρια, είναι φανερά εκτενέστερα. Αυτό όμως δεν είναι, νομίζω, αρκετό να αιτιολογήσει το επίθετο «μέγας» σ’ αυτόν. Φαίνεται ότι ο μέγας αυτός κανών εψάλλετο πανηγυρικώτερα, ιδιαιτέρως κατά την περίοδο του δεκαπενταύγουστου, όπως δείχνουν και το εξαποστειλάριο «Απόστολοι εκ περάτων…», που ψάλλεται στο τέλος του. Κατόπιν και η επανάληψις των δύο τροπαρίων «Διάσωσον από κινδύνων…» και «Επίβλεψον εν ευμενεία…», που γίνεται στο τέλος κάθε ωδής του μεγάλου, ενώ στον μικρό μόνο στο τέλος της γ’ και της ς’ ωδής, μαρτυρεί μία τάση προς έξαρση επί το πανηγυρικώτερον του πρώτου. Ο μικρός εψάλλετο, όπως και η επιγραφή του μαρτυρεί, καθ’ όλο το έτος «εν πάση περιστάσει και θλίψει ψυχής».

Κατά την ισχύουσα σήμερα πράξη, οι δύο κανόνες κατά την περίοδο του δεκαπενταύγουστου ψάλλονται εναλλάξ, για την αποφυγή, προφανώς, της μονοτονίας, στο τέλος του εσπερινού όλων των ημερών εκτός από τον εσπερινό των Σαββάτων, της Μεταμορφώσεως και της Κοιμήσεως. Αυτή η σύνδεση της παρακλήσεως με την ακολουθία του εσπερινού μας φέρνει στο νου την αντίστοιχο μοναχική τάξη, που στις ολονυκτίες των μονών συνάπτεται ο όρθρος στον εσπερινό. Η όλη ακολουθία δηλαδή του εσπερινού και της παρακλήσεως μαζί, γίνονται σαν ένα είδος μικράς παννυχίδος στα μέτρα και τις δυνατότητες των ενοριών, μικρής ολονυκτίας προς τιμήν της Θεοτόκου. Αν δε, προσέξομε τη δομή της ακολουθίας της παρακλήσεως, θα αναγνωρίσομε σ’ αυτήν το σχήμα και τη διάταξη ενός υποτυπώδους όρθρου. Αρχίζει με ένα θρηνητικό ψαλμό, τον τελευταίο των ψαλμών του εξάψαλμου («Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου…» - ψαλμός 142ος), το «Θεός Κύριος…» με τα θεομητορικά τροπάρια «Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν…» και «Ου σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε…», τον 50ό ψαλμό «Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου…», τον κανόνα με κάθισμα στο τέλος της γ’ και το κοντάκιο στο τέλος της ς’ ωδής και την παρεμβολή των αναβαθμών, του ευαγγελίου και της συναπτής του, με τα τροπάρια που συνοδεύουν τον 50ό ψαλμό στον όρθρο, τα μεγαλυνάρια μετά την θ’ ωδή και στο τέλος τροπάρια πού μπορούν να παραλληλισθούν προς τα εξαποστειλάρια του όρθρου στο μέγα παρακλητικό κανόνα ή προς τα απόστιχα του όρθρου στην μικρά παράκληση. Αν συνδυάσομε μάλιστα τα ανωτέρω προς την τάξη που ισχύει στις εορτές των αγίων, που ως πρώτος κανών στον όρθρο ψάλλεται ένας από τους ανωτέρω παρακλητικούς κανόνας προς την Θεοτόκο, δε μας μένει καμιά αμφιβολία, ότι και στις παρακλήσεις έχομε ένα θεομητορικό παρακλητικό όρθρο κατά τον τύπο των μοναχικών ολονυκτιών.

Ο μικρός κανών φέρεται υπό το όνομα του Θεοστηρίκτου μοναχού ή του Θεοφάνους, που ίσως πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που χαρακτηρίζεται πότε με το κοσμικό, πότε με το μοναχικό του όνομα. Ποιος όμως από τους πολλούς ομώνυμους ποιητές είναι ο συντάκτης του κανόνος αυτού δεν είναι εύκολο να προσδιορισθεί. Του μεγάλου, ποιητής είναι ο τελευταίος αυτοκράτωρ της Νικαίας Θεόδωρος Δούκας ο Λάσκαρις (1222-Ι258). Ο δεύτερος αυτός κανών έχει μάλλον προσωπικό χαρακτήρα και αναφέρεται ειδικώς στα παθήματα και τις περιστάσεις του βίου του πολύπαθους αυτού βασιλέως. Ο πρώτος είναι γενικότερος και ταιριάζει σε κάθε άνθρωπο θλιβόμενο, ασθενούντα και πάσχοντα από πνευματικές και σωματικές ασθένειες, από επιβουλές δαιμονικές και κάθε άλλο ψυχοσωματικό κίνδυνο.

Και οι δύο κανόνες ψάλλονται σε ήχο πλ. δ΄. Η α’ ωδή του μικρού έχει ειρμό το «Υγράν διοδεύσας», του μεγάλου το «Αρματηλάτην Φαραώ». Και οι δύο αμιλλώνται στην εκλογή ωραίων εικόνων, λεπτού και ευγενούς τρόπου εκφράσεως της δεήσεως, ζωηρής περιγραφής των θλίψεων και των συμφορών και των αισθημάτων πίστεως, πόνου, αλλά και ελπίδος και εγκαρτερήσεως. Ο θρήνος του πιστού δεν είναι έκφραση απογνώσεως και απελπισίας, αλλά αίτηση του θείου ελέους και της βοηθείας της Θεοτόκου για τη συνέχιση του αγώνος του βίου και για την νικηφόρο αντιμετώπιση των πειρασμών.

Περισσότερα...

Επίθεση σατανά σε ιερέα

Μια συγκλονιστική περιπέτεια έζησε ένας ιερέας, ο οποίος, όπως υποστηρίζει, δέχτηκε επίθεση από τον σατανά, ο οποίος τον τραυμάτισε. Ο προϊστάμενος του ναού του Αγίου Γεωργίου στο Παλαιό Ηράκλειο, πατήρ Χρήστος Δημη-τρόπουλος, καθισμένος σε ένα από τα στασίδια της εκκλησίας, φέρνει στο νου και εξομολογείται στην εφημερίδα «Espresso», την πραγματικά συγκλονιστική περιπέτεια που βίωσε πριν από μερικές μέρες, όταν, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, δέχτηκε επίθεση από τον σατανά.



«Ο σατανάς ενοχλεί τους ανθρώπους του Θεού και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους κάνει να δειλιάσουν, ώστε να χάσουν το θάρρος και την πίστη τους. Αυτό επιχείρησε να κάνει και σε μένα, αλλά δεν τα κατάφερε, γιατί αυτή τη φορά δεν είχε να αντιμετωπίσει έναν κοινό θνητό. Τη μέρα που προσπάθησε να με χτυπήσει και να μου πληγώσει το σώμα αλλά κυρίως την ψυχή, μέσα στην εκκλησία μας είχαν έρθει τα ιερά λείψανα τριάντα επτά Αγίων! Βρέθηκε λοιπόν αντιμέτωπος με τριάντα επτά παλικάρια που έδειξαν ενεργά την παρουσία τους και τον ανάγκασαν να φύγει ηττημένος. Πρόκειται για θαύμα».

Με τα λόγια αυτά και με βουρκωμένα τα μάτια μάς εξιστορεί ο 37χρονος κληρικός πως ο σατανάς εμφανίστηκε μπροστά του με τη μορφή σκιάς, λίγα μόλις μέτρα από την Αγία Τράπεζα, πάνω στην οποία βρίσκονταν τα ιερά λείψανα των Αγίων που τον προστάτεψαν από το κακό. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του έγγαμου κληρικού και πατέρα δύο παιδιών, ο δαίμονας του επιτέθηκε το πρωινό της 10ης Δεκεμβρίου, τη στιγμή που είχε βγει από το ιερό προκειμένου να ανάψει τα καντήλια και μάλιστα ενώ βρισκόταν κάτω από αυτό του Αγίου Γεωργίου.

Συνεχίζοντας ο πατήρ Χρήστος μάς λέει: «Νωρίς το πρωί της Πέμπτης είχα φέρει στο ναό του Αγίου Γεωργίου τα ιερά λείψανα τριάντα επτά Αγίων της Ορθοδοξίας. Τα είχα αφήσει πάνω στην Αγία Τράπεζα και κάποια στιγμή βγήκα από το ιερό για να ανάψω τα καντήλια. Την ώρα που πήγα να ανάψω αυτό του Αγίου Γεωργίου και ενώ κρατούσα στα χέρια μου την κρυστάλλινη κούπα του καντηλιού, είδα διαγώνια μπροστά μου μια τεράστια μαύρη σκιά που στεκόταν όρθια. Η σκιά ήταν χωρίς πρόσωπο και χωρίς χαρακτηριστικά, ενώ βρισκόταν σε απόσταση περίπου ενός μέτρου από εμένα.

«Ξαφνιάστηκα και πριν προλάβω να αντιδράσω είδα ένα πολύ μεγάλο και φαρδύ χέρι, που δεν έμοιαζε με ανθρώπινο, να σηκώνεται ψηλά και να κάνει απειλητική κίνηση για να με χτυπήσει. Εκείνη την ώρα άκουσα ένα δυνατό κρότο, ενώ ταυτόχρονα έσπασαν και οι έξι αλυσίδες που βαστάνε το σιδερένιο καντήλι, το οποίο έπεσε κατευθείαν πάνω μου. Συγκεκριμένα έπεσε ακριβώς στο σημείο όπου κρατούσα την κρυστάλλινη κούπα, η οποία έσπασε μέσα στη χούφτα μου και με έκοψε βαθιά. Αμέσως μετά η τεράστια αυτή σκιά εξαφανίστηκε!

«Πήγα στο νοσοκομείο όπου έκανα πέντε ράμματα στο χέρι, ενώ συνειδητοποίησα τι πραγματικά είχε συμβεί, αφού αυτό που είχε εμφανιστεί μπροστά μου δεν ήταν ούτε άνθρωπος ούτε κάτι γήινο! Πιστεύω πως ήταν ο ίδιος ο σατανάς, ο οποίος ως δαίμονας είχε μπει στην εκκλησία, αλλά έφευγε οργισμένος λόγω της παρουσίας των ιερών λειψάνων».

Οταν ζητήσαμε από τον πατέρα Χρήστο να μας εξηγήσει πώς γίνεται να εισβάλει ένας δαίμονας μέσα σε μια εκκλησία και μάλιστα να επιτίθεται σε έναν ιερωμένο, εκείνος μας απάντησε ότι αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. «Ο σατανάς προσπαθεί να μας πειράξει ακόμη κι όταν βρισκόμαστε μέσα στην εκκλησία. Μάλιστα υπάρχουν πολλές μαρτυρίες ιερωμένων αλλά και γερόντων του Αγίου Ορους που δέχτηκαν επιθέσεις με χτυπήματα από δαίμονες τη στιγμή που προσεύχονταν ή την ώρα της Θείας Λειτουργίας. Ακόμη και τον Αγιο Αντώνιο ενόχλησε ο σατανάς και μάλιστα την ώρα που ήταν γονατιστός και προσευχόταν!

«Φέρουμε Τριαδικό Βάπτισμα και έχουμε τον Θεό μέσα μας, αλλά ο σατανάς κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να μας βάλει σε πειρασμό. Πολλές φορές εισβάλλει μέσα στην εκκλησία και προσπαθεί να μας κολάσει. Οπως όμως λέει και ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, δεν πρέπει να του ανοίγουμε την πόρτα. Από τη στιγμή που μέσα στο ναό μας υπάρχουν τα λείψανα των Αγίων, το έργο του δεν θα είναι καθόλου εύκολο».

Η λειψανοθήκη γέμισε μύρο!

Σύμφωνα με τον πατέρα Χρήστο, μόλις δύο μέρες μετά την επίθεση που δέχτηκε από τον σατανά παρατήρησε πως μέσα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου είχε συντελεστεί ακόμη ένα θαύμα, καθώς η λειψανοθήκη είχε γεμίσει με μύρο και ευωδίαζε!

Ο ίδιος μάς λέει: «Πάνω από κάθε λείψανο υπάρχει ένα μικρό χαρτάκι που γράφει με μαρκαδόρο το όνομα του κάθε Αγίου. Οταν το μεσημέρι του Σαββάτου ανοίξαμε τη λειψανοθήκη, μείναμε έκπληκτοι, καθώς διαπιστώσαμε πως όλα τα χαρτάκια ήταν βρεγμένα και τα ονόματα είχαν σβηστεί! Ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να είναι σβησμένα και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει ο κάθε πιστός. Δεν ξέρουμε από τι βράχηκαν τα χαρτάκια. Αυτό μόνο οι Αγιοι το γνωρίζουν! Πιστεύουμε όμως πως πρόκειται για μύρο, αφού έχει ευωδιάσει όλη η εκκλησία! Είναι ένα θαύμα που κατά καιρούς συμβαίνει σε πολλές εικόνες αλλά και σε λείψανα Αγίων. Είναι όμως και μια πραγματική ευλογία για το ναό του Αγίου Γεωργίου αλλά και για όλη την Ιερά Μητρόπολη της Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας, καθώς αποδεικνύεται ότι ο μητροπολίτης Κωνσταντίνος, που είναι επικεφαλής της, είναι άξιος χάριτος».

Από την πρώτη στιγμή που έγιναν γνωστά τα δύο θαύματα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου πλήθος κόσμου συρρέει στο ναό προκειμένου να δει από κοντά το «χτυπημένο» καντήλι αλλά και τα λείψανα των τριάντα επτά Αγίων που ευωδιάζουν. Μέσα στη λειψανοθήκη υπάρχουν τα ιερά λείψανα του Αγίου Σάββα, του Οσίου Ναούμ του Χοζεβίτη, του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, του Αγίου Γεωργίου εξ Ιωαννίνων του «φουστανελά» και των Αγίων τριάντα δύο πατέρων που σφαγιάστηκαν στην ιερά μονή του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη (στον Ιορδάνη ποταμό). Επίσης μέσα σε αυτήν υπάρχει κομμάτι της κέρινης σφραγίδας του Πανάγιου Τάφου (με αυτή σφραγίζουν τον Πανάγιο Τάφο, όταν μπαίνει μέσα ο Πατριάρχης για να πάρει το Αγιο Φως), ένα κομμάτι από την ευλογημένη συκομορέα του Ζακχαίου, αλλά και ένα ακόμα τεμάχιο από το θεομητορικό μνήμα της Παναγίας.

Καταλήγοντας ο πατήρ Χρήστος μας λέει: «Η λειψανοθήκη θα παραμείνει για πάντα στην ενορία του Αγίου Γεωργίου. Καλούμε όλο τον κόσμο να έρθει στον Αγιο Γεώργιο, στο Παλαιό Ηράκλειο, να προσκυνήσει τα ιερά λείψανα και να νιώσει την παρουσία των Αγίων. Οι Αγιοι είναι εδώ».

Το γραφικό εκκλησάκι του 17ου αιώνα

Η πανέμορφη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Παλαιό Ηράκλειο χρονολογείται από το 17ο αιώνα και είναι αγιογραφημένη από τον Κόντογλου που θεωρείται ένας από τους μεγάλους διδασκάλους της αγιογραφικής τέχνης, με κύριο χαρακτηριστικό των έργων του το αυστηρό βυζαντινό ύφος. Η εκκλησία είναι χτισμένη πάνω από αρχαίο ναό της Αφροδίτης, ενώ στον προαύλιο χώρο της σώζεται αρχαία κολόνα με κιονόκρανο εκείνης της εποχής. Γι' αυτό άλλωστε ο ναός ανήκει στη Βυζαντινή Εφορεία Αρχαιοτήτων. Επί Οθωνος ο Αγιος Γεώργιος ήταν νεκροταφειακός ναός και ο χώρος πέριξ της εκκλησίας χρησιμοποιούνταν ως νεκροταφείο Ορθοδόξων αλλά και Καθολικών. Σήμερα μέσα σε αυτόν, εκτός από τα τριάντα επτά ιερά λείψανα Αγίων εκτίθενται το «Αγιο Μανδήλιον» (εξαιρετική εικόνα του Χριστού που χρονολογείται από το 1600) αλλά και ένας εκπληκτικός επιτάφιος ρωσικής τέχνης του 14ου αιώνα, που είναι ανεκτίμητης αξίας.

Περισσότερα...